Jean de la Fontaine (1621–1695) był francuskim poetą i bajkopisarzem epoki klasycyzmu. Urodził się w Château-Thierry. Przez pewien czas sprawował urząd związany z gospodarką wodną i leśną. Coraz większe znaczenie zyskiwały jednak jego zainteresowania literackie. Korzystał z opieki mecenasów i uczestniczył w życiu paryskich salonów. W 1684 roku został przyjęty do Akademii Francuskiej.
Największą sławę przyniosły mu „Bajki”, publikowane w kolejnych zbiorach. Autor czerpał z tradycji Ezopa, Fedrusa oraz opowieści pochodzących z innych kultur. Nie ograniczał się do prostego przepisywania dawnych fabuł. Nadawał im rozbudowaną scenę, żywy dialog i kunsztowną formę wierszowaną. Zwierzęcy bohaterowie pozwalają obserwować ludzką próżność, spryt, chciwość i zależność od silniejszych. Do znanych utworów należą opowieści o kruku i lisie, wilku i baranku oraz mrówce i koniku polnym.
La Fontaine łączył przyjemność opowiadania z przenikliwą obserwacją obyczajów. Morał nie zawsze jest u niego prostym nakazem właściwego zachowania. Niekiedy ujawnia bezwzględność świata, w którym przewagę zapewnia siła lub przebiegłość. Pisarz tworzył również inne gatunki poetyckie i prozatorskie. Jego bajki oddziałały na literatury europejskie, w tym polskie oświecenie. Zmarł w Paryżu, pozostawiając jeden z najważniejszych dorobków w historii gatunku.
