Maria Pawlikowska-Jasnorzewska (1891–1945) była polską poetką i dramatopisarką. Urodziła się w Krakowie w artystycznej rodzinie Kossaków. Jej ojcem był malarz Wojciech Kossak, a siostrą pisarka Magdalena Samozwaniec. Otrzymała wykształcenie domowe i rozwijała również zainteresowania plastyczne. W dwudziestoleciu międzywojennym związała się luźno ze środowiskiem Skamandra. Ważnym obszarem jej twórczości stało się kobiece doświadczenie miłości i niezależności.
Debiutowała tomem „Niebieskie migdały”. Rozpoznawalną formą jej liryki jest krótka miniatura zakończona zaskakującą puentą. Autorka łączyła prostotę języka z wyrafinowaną obserwacją uczuć. Pisała o pragnieniu bliskości, rozstaniu, zazdrości i przemijaniu ciała. Motywy przyrodnicze służą często ukazywaniu delikatnych stanów emocjonalnych. Ironia pozwala zachować dystans bez unieważniania siły przeżycia.
Pawlikowska-Jasnorzewska tworzyła także dramaty podejmujące konflikty obyczajowe i społeczne. Po wybuchu drugiej wojny światowej znalazła się poza Polską. Ostatnie lata spędziła w Wielkiej Brytanii. W późnej twórczości wzrosło znaczenie wojny, wygnania i utraty bezpiecznego świata. Zmarła w Manchesterze w 1945 roku. Jej dorobek należy do najważniejszych osiągnięć polskiej liryki miłosnej dwudziestego wieku.