Giovanni Boccaccio

Giovanni Boccaccio (1313–1375) był włoskim pisarzem i humanistą związanym z początkami renesansu. Jego życie łączyło się przede wszystkim z Florencją i Neapolem. W młodości poznawał środowisko kupieckie oraz kulturę dworską. Zainteresowania literackie okazały się silniejsze od planowanej kariery zawodowej. Ważną rolę w jego rozwoju odegrała znajomość z Franceskiem Petrarką. Obaj uczestniczyli w przywracaniu znaczenia dziedzictwu antycznemu.

Najważniejszym dziełem Boccaccia jest „Dekameron”, zbiór stu nowel połączonych wspólną ramą narracyjną. Opowieści snuje grupa młodych ludzi chroniących się przed epidemią. Autor przedstawia szeroki obraz społeczeństwa, obejmujący kupców, duchownych, mieszczan i przedstawicieli elit. Interesują go miłość, spryt, przypadek i zmienność ludzkiego losu. Komizm współistnieje z opowieściami o poświęceniu oraz tragicznym niespełnieniu. Do szczególnie znanych nowel należy „Sokół”.

Boccaccio przyczynił się do rozwoju nowożytnej noweli i włoskiej prozy literackiej. Jego bohaterowie często zdobywają wpływ na własny los dzięki pomysłowości. Nie oznacza to jednak pełnej kontroli nad działaniem przypadku. Autor pisał także po łacinie i interesował się mitologią oraz biografią. Podejmował prace związane z twórczością Dantego. Zmarł w Certaldo, pozostawiając dzieło oddziałujące na europejską sztukę opowiadania.