Andrzej Stasiuk

Andrzej Stasiuk urodził się w 1960 roku w Warszawie. Jest prozaikiem, eseistą, dramaturgiem i wydawcą. Młodość spędził w stolicy, lecz w latach osiemdziesiątych przeniósł się w Beskid Niski. Zamieszkał najpierw w Czarnem, a później w Wołowcu. Związek z pograniczem stał się jednym z najważniejszych źródeł jego pisarstwa. Wspólnie z Moniką Sznajderman stworzył Wydawnictwo Czarne.

Debiutanckie „Mury Hebronu” odwoływały się do doświadczenia więzienia i języka społecznego marginesu. W „Białym kruku” oraz „Opowieściach galicyjskich” rozwinął zainteresowanie prowincją i ludźmi pozostającymi poza głównym nurtem przemian. Jego proza często łączy opowiadanie z esejem, wspomnieniem i zapisem podróży. „Jadąc do Babadag” przyniosło mu Nagrodę Literacką Nike w 2005 roku. Pisarz przemierza w tej książce Europę Środkową i Południowo-Wschodnią. Poszukuje śladów przeszłości w krajobrazach, przedmiotach oraz codziennych spotkaniach.

Ważnymi książkami Stasiuka są również „Dukla”, „Fado” i „Wschód”. Ich bohaterem bywa sama przestrzeń, poddawana działaniu czasu oraz ludzkiej pamięci. Autor przeciwstawia perspektywę peryferii obrazom świata budowanym przez polityczne i ekonomiczne centra. Nie tworzy jednak prostego przewodnika turystycznego ani uporządkowanej kroniki. Jego język wyróżniają rytm, obrazowość i uważność na materialny szczegół. Twórczość Stasiuka stała się ważnym głosem w opisie przemian Europy po upadku komunizmu.