Antygona w Nowym Jorku – opracowanie

„Antygona w Nowym Jorku” Janusza Głowackiego to dramat z początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku, przenoszący zasadnicze pytania antycznego mitu w środowisko nowojorskich bezdomnych. Łączy tragizm z groteską i gorzkim humorem. Utwór dotyczy godności, wykluczenia, emigracji i prawa do godnego pochówku. Odwołanie do Sofoklesa pozwala zestawić uniwersalne zobowiązania wobec człowieka z bezosobowym działaniem instytucji. Dramat podważa uproszczony obraz amerykańskiego sukcesu i ukazuje społeczne koszty marginalizacji. Przesłanie dramatu koncentruje się na trwałości podstawowych praw człowieka niezależnie od jego społecznej pozycji. Głowacki pokazuje, że marginalizacja nie pozbawia ludzi potrzeby miłości, pamięci i rytuału. Antyczne odniesienie wydobywa sprzeczność między deklarowanym uniwersalizmem cywilizacji a praktycznym wykluczaniem osób, które nie mieszczą się w jej obrazie powodzenia.