Janusz Głowacki

Janusz Głowacki (1938–2017) był polskim dramaturgiem, prozaikiem i scenarzystą. Urodził się w Poznaniu. Kształcił się w Warszawie i tam rozpoczął działalność literacką. Rozpoznawalność zdobywał początkowo jako felietonista i autor opowiadań. Jego teksty wykorzystywały groteskę, ironię i uważną obserwację obyczajów. Współpracował także z filmem, pisząc scenariusze i dialogi.

Po wprowadzeniu stanu wojennego pozostał poza Polską i zamieszkał w Nowym Jorku. Międzynarodowe uznanie przyniosły mu dramaty. Do najważniejszych należą „Kopciuch”, „Polowanie na karaluchy” i „Antygona w Nowym Jorku”. Autor przedstawiał ludzi żyjących na marginesie społecznego sukcesu. Sięgał po znane mity i opowieści, przenosząc je w realia współczesnego miasta. Komizm współistnieje w tych tekstach z samotnością, upokorzeniem i doświadczeniem wykluczenia.

Ważnym elementem jego pisarstwa jest krytyka łatwych wyobrażeń o wolności oraz dobrobycie. Bohaterowie próbują ocalić własną godność mimo niepewnego położenia. Głowacki pisał również prozę wspomnieniową, między innymi „Z głowy”. Wykorzystywał w niej autoironię i anegdotę, nie tworząc pomnikowego obrazu własnego życia. Jego działalność łączyła polską tradycję groteski z doświadczeniem emigracyjnym. Zmarł w 2017 roku, pozostawiając utwory obecne w międzynarodowym repertuarze teatralnym.