Czarne kwiaty

„Czarne kwiaty” Cypriana Norwida to cykl prozy wspomnieniowej poświęcony ostatnim spotkaniom autora z osobami, które wkrótce potem zmarły. Wśród przywoływanych postaci znajdują się wybitni twórcy kultury polskiej i europejskiej. Utwór łączy osobiste świadectwo z refleksją nad pamięcią, przemijaniem i godnością człowieka. Powściągliwy styl oraz skupienie na geście, wypowiedzi i szczególe codzienności zastępują rozbudowaną pochwałę, nadając wspomnieniu wymiar literackiego portretu. Przesłanie cyklu wynika z przekonania, że prawda o człowieku ujawnia się również w chwilach niepozornych, wolnych od publicznego ceremoniału. Norwid przeciwstawia patetycznemu upamiętnianiu uważność świadka. Zapis osobistego spotkania zachowuje jednocześnie bliskość i dystans, dzięki czemu pamięć o wybitnej osobie nie usuwa jej zwykłego, ludzkiego wymiaru.