Cyprian Kamil Norwid (1821–1883) był poetą, dramatopisarzem, prozaikiem i artystą plastykiem. Urodził się w Laskowie-Głuchach pod Warszawą. W młodości rozwijał zainteresowania literackie i malarskie. W 1842 roku wyjechał z kraju, do którego już nie powrócił. Przebywał w różnych państwach europejskich oraz w Stanach Zjednoczonych. Najdłużej związany był z Paryżem, gdzie zmagał się z trudnościami materialnymi i ograniczonym zrozumieniem własnej twórczości.
Norwid prowadził samodzielny dialog z romantyzmem, nie podporządkowując się jego najpopularniejszym wzorom. Ważne były dla niego praca, sztuka, chrześcijaństwo i odpowiedzialność człowieka wobec wspólnoty. Do jego utworów należą „Bema pamięci żałobny-rapsod”, „Fortepian Szopena” i poemat „Promethidion”. Cykl „Vade-mecum” przedstawiał nową koncepcję poezji, wymagającą aktywności czytelnika. Autor wykorzystywał ironię, przemilczenie, skrót oraz nieoczywistą składnię. Znaczenie tekstu budował również przez szczególną interpunkcję i układ graficzny.
Za życia Norwid nie uzyskał uznania odpowiadającego późniejszej pozycji jego dzieła. Ostatnie lata spędził w paryskim Domu Świętego Kazimierza. Zmarł tam w 1883 roku. Jego twórczość zaczęto szerzej odkrywać dopiero w okresie Młodej Polski. Ważną rolę odegrał w tym Zenon Przesmycki, znany jako Miriam. Dziś Norwid należy do najważniejszych autorów polskiej tradycji poetyckiej i nowoczesnej refleksji nad kulturą.
