Honoré de Balzac

Honoré de Balzac (1799–1850) był francuskim powieściopisarzem i jednym z najważniejszych twórców realizmu. Urodził się w Tours. Po okresie nauki i prób pracy prawniczej wybrał działalność literacką. Początkowe przedsięwzięcia wydawnicze przyniosły mu trudności finansowe. Intensywna praca i długi towarzyszyły mu przez znaczną część życia. Jego biografia była również związana z Ewą Hańską, którą poślubił pod koniec życia.

Największym przedsięwzięciem Balzaca jest „Komedia ludzka”, rozległy cykl powieści i opowiadań. Poszczególne książki ukazują różne środowiska francuskiego społeczeństwa. Bohaterowie powracają między utworami, tworząc wrażenie wspólnego świata. Do ważnych powieści należą „Ojciec Goriot”, „Stracone złudzenia” i „Eugenia Grandet”. Pisarz bada wpływ pieniądza, ambicji i pozycji społecznej na ludzkie relacje. Szczególnie wyrazisty jest obraz Paryża jako miejsca szansy oraz bezwzględnej rywalizacji.

Balzac łączył rozbudowany opis z dramatyczną intrygą i analizą charakterów. Materialne szczegóły mieszkania, ubioru czy przedmiotów mają u niego znaczenie społeczne. Nie przedstawiał jednak ludzi wyłącznie jako biernych produktów środowiska. Pokazywał także niszczącą siłę namiętności i wyobrażeń o sukcesie. Jego projekt wpłynął na rozwój europejskiej powieści realistycznej. Zmarł w Paryżu, pozostawiając jeden z najbardziej rozległych obrazów dziewiętnastowiecznego społeczeństwa.