Latarnik – opracowanie

Patriotą nazywamy człowieka bardzo intensywnie kochającego swoją ojczyznę i podporządkowującego swoje życie jej dobru. Wiele przykładów postaw patriotycznych zostało opisanych w literaturze. Jednym z najpiękniejszych jest ten pochodzący z noweli Henryka Sienkiewicza, pt. Latarnik. 

Latarnik Henryka Sienkiewicza to utwór stosunkowo mały objętościowo. Posiada on jednak kilka poziomów, dzięki czemu można go interpretować na bardzo wiele sposobów. Między innymi w sposób symboliczny. 

Latarnik Henryka Sienkiewicza to nowela poświęcona w głównej mierze postaci Skawińskiego. Główny bohater nie jest jednak jedynym, a w tle głównej historii pojawiają się również inne postaci. 

Bohater Latarnika wiódł bardzo bogate, chociaż nieszczęśliwe życie. Imał się wielu zajęć jednak żadnego nie było mu dane pełnić do śmierci i nigdzie nie był w stanie zagrzać miejsca na dłużej. 

Pan Tadeusz był jedną z książek, które Skawiński otrzymał pewnego razu, przebywając w latarni w Aspinwall. Poemat Mickiewicza wywarł na nim ogromne wrażenie, ponieważ od bardzo dawna nie miał kontaktu z językiem ojczystym, a samej ojczyzny nie widział już przeszło czterdzieści lat. Niesamowicie sugestywny obraz Polski, jaki maluje się w Panu Tadeuszu niepomiernie wzruszył latarnika, który na starość bardzo odczuwał swoje odosobnienie. 

Latarnik to nowela autorstwa Henryka Sienkiewicza, która do dzisiaj wzrusza i nastraja do refleksji nowe rzesze czytelników. Ten objętościowo niewielki utwór – z definicji jednowątkowy – zawiera w sobie jednak wiele furtek, które prowadzą do wielu innych wątków i kontekstów nie tylko literackich, lecz także historycznych. 

W Aspinwall zwalnia się posada latarnika. Do gubernatora zgłasza się siedemdziesięcioletni Skawiński, który mimo wątpliwości pracodawcy, zostaje przyjęty.  Skawiński dobrze pełni swoją służbę i rozpamiętuje wypadki swojego życia, ucieczkę z ziem polskich, rozmaite zawody, których imał się na całym świecie, by przeżyć, i porażkę na każdym polu, która zmuszała go ciągle do dalszej drogi w nieznane i poszukiwania swojego miejsca.

Znowu przyszło ruszyć w drogę. Znowu w nieznane, a więc kolejny raz przyjdzie mierzyć się z niepewnością jutra, z samotnością, być może z niebezpieczeństwami. Takie myśli towarzyszyły Skawińskiemu, gdy czekał na swój okręt w porcie w Amsterdamie.