Witold Gombrowicz

Witold Gombrowicz (1904–1969) był polskim prozaikiem, dramatopisarzem i eseistą. Urodził się w Małoszycach w rodzinie ziemiańskiej. Studiował prawo w Warszawie. Debiutował zbiorem „Pamiętnik z okresu dojrzewania”. W 1939 roku wyjechał do Argentyny i po wybuchu wojny pozostał na emigracji. Przez wiele lat mieszkał w Buenos Aires.

Do najważniejszych utworów Gombrowicza należą „Ferdydurke”, „Trans-Atlantyk”, „Pornografia” i „Kosmos”. Autor badał, jak tożsamość człowieka powstaje pod wpływem innych ludzi. Pojęcie formy obejmuje u niego narzucane role, gesty i sposoby myślenia. Groteska pozwala ujawnić przemoc ukrytą w wychowaniu oraz kulturowym obyczaju. Ważnymi tematami są niedojrzałość, młodość i pragnienie ucieczki od gotowego obrazu siebie. Pisarz podważał również bezrefleksyjne podporządkowanie narodowym mitom.

Gombrowicz tworzył dramaty, w tym „Iwonę, księżniczkę Burgunda”, „Ślub” i „Operetkę”. W „Dzienniku” prowadził spór z kulturą, filozofią oraz własnym wizerunkiem. Autoironia nie wykluczała poważnego namysłu nad zależnością jednostki. Ostatnie lata życia spędził w Europie, między innymi we francuskim Vence. Tam zmarł w 1969 roku. Jego dorobek należy do najważniejszych osiągnięć polskiej literatury nowoczesnej.