Aleksander Dumas

Aleksander Dumas, znany także jako Alexandre Dumas ojciec, żył w latach 1802–1870. Był francuskim pisarzem i dramaturgiem związanym z romantyzmem. Urodził się w Villers-Cotterêts jako syn generała armii francuskiej. W młodości pracował jako kancelista, a następnie przeniósł się do Paryża. Pierwsze znaczące sukcesy odnosił w teatrze. Dramat „Henryk III i jego dwór” pomógł mu zdobyć pozycję w życiu literackim.

Największą sławę przyniosły mu powieści historyczne i przygodowe publikowane często w odcinkach. Do jego najważniejszych książek należą „Trzej muszkieterowie” oraz „Hrabia Monte Christo”. Przygody muszkieterów kontynuował w „Dwudziestu latach później” i „Wicehrabim de Bragelonne”. Łączył wydarzenia historyczne z fikcyjnymi intrygami, pojedynkami i sekretami bohaterów. Pracował z literackimi współpracownikami, wśród których istotną rolę odgrywał Auguste Maquet. Rozmach przedsięwzięć odpowiadał rosnącemu zapotrzebowaniu dziewiętnastowiecznej publiczności na literaturę popularną.

Powieści Dumasa wyróżniają się dynamiczną akcją, dialogiem i sprawnym budowaniem napięcia. Szczególnie ważne są w nich przyjaźń, honor, zemsta i konflikt jednostki z władzą. Historia staje się przestrzenią osobistych wyborów, a nie jedynie zbiorem dat. Autor potrafił ukazywać zarówno atrakcyjność przygody, jak i moralne koszty dążenia do celu. Jego książki wielokrotnie adaptowano na potrzeby teatru, filmu i telewizji. Przydomek „ojciec” odróżnia go od syna, Aleksandra Dumasa, autora „Damy kameliowej”.