Białe kwiaty

„Białe kwiaty” Cypriana Norwida to utwór o charakterze eseistycznym, związany z refleksją nad sztuką i sposobem przedstawiania doświadczenia. Stanowi ważne dopełnienie „Czarnych kwiatów”. Autor rozważa znaczenie ciszy, powściągliwości i pozornie niepozornych szczegółów w oddawaniu prawdy o rzeczywistości. Tekst wyraża sprzeciw wobec nadmiernej retoryki i efekciarstwa, wskazując na artystyczną wartość przemilczenia oraz uważnej obserwacji. Przesłanie tekstu wiąże prawdę artystyczną ze zdolnością powstrzymania się od nadmiernego objaśniania i upiększania doświadczenia. Norwid przypisuje znaczenie temu, co łatwo pomijane: ciszy, przerwie, zwykłemu gestowi. Taka poetyka zakłada aktywność odbiorcy, który odczytuje sens także z niedopowiedzeń i relacji między pozornie drobnymi obserwacjami.