Ferenc Molnár

Ferenc Molnár (1878–1952), właściwie Ferenc Neumann, był węgierskim pisarzem i dramaturgiem. Urodził się w Budapeszcie. Pracował jako dziennikarz, poznając życie wielkomiejskiego społeczeństwa. Rozgłos zdobył zarówno dzięki prozie, jak i utworom scenicznym. Jego dramaty wystawiano na scenach europejskich oraz amerykańskich. W późniejszych latach opuścił Europę i zamieszkał w Stanach Zjednoczonych.

Najbardziej znaną w Polsce książką Molnára są „Chłopcy z Placu Broni”, wydani w 1907 roku. Powieść przedstawia dziecięcą społeczność walczącą o ważny dla niej skrawek miejskiej przestrzeni. Przygoda staje się próbą lojalności, odwagi i odpowiedzialności za słabszych. Autor pokazuje również okrucieństwo grupowych hierarchii oraz krzywdzącą siłę lekceważenia. Znaczenie postaci Nemeczka wynika z kontrastu między jego pozycją w grupie a rzeczywistą postawą. Książka zachowuje związek z konkretnym Budapesztem, a zarazem podejmuje uniwersalne pytania moralne.

Molnár był także autorem „Liliom”, dramatu ważnego dla historii teatru muzycznego. W utworach scenicznych łączył sprawną konstrukcję z humorem i analizą uczuć. Interesowały go pozory towarzyskie oraz konflikty ukryte pod elegancką formą rozmowy. Międzynarodowa popularność jego twórczości przekraczała granice węgierskiego obiegu literackiego. Liczne adaptacje utrwaliły obecność jego bohaterów w kulturze. Zmarł w Nowym Jorku w 1952 roku.