Franciszek Dionizy Kniaźnin (1750–1807) był polskim poetą, dramatopisarzem i tłumaczem oświecenia. Urodził się w Witebsku. Kształcił się u jezuitów i należał do tego zakonu przed jego kasatą. Później związał się z dworem Czartoryskich. Szczególnie ważnym miejscem jego działalności stały się Puławy. Pracował tam jako autor, nauczyciel i uczestnik życia kulturalnego.
Kniaźnin pisał lirykę miłosną, religijną, patriotyczną i okolicznościową. Tworzył również bajki, sielanki oraz utwory sceniczne. W jego dorobku spotykają się klasycyzm, sentymentalizm i zainteresowanie tradycją ludową. Poeta przywiązywał wagę do melodyjności języka i emocjonalnego tonu wypowiedzi. Do rozpoznawalnych utworów należy „Do wąsów”. Pozornie lekki temat staje się w nim punktem wyjścia do namysłu nad obyczajem oraz tożsamością.
Ważną rolę odgrywa w tej twórczości doświadczenie wspólnoty i zagrożenia ojczyzny. Późniejsze teksty powstawały w cieniu politycznego kryzysu Rzeczypospolitej. Związki z teatrem puławskim sprzyjały łączeniu słowa z muzyką oraz widowiskiem. Dorobek Kniaźnina pokazuje różnorodność polskiego oświecenia poza samą satyrą i dydaktyką. Ostatnie lata życia spędził pod opieką Franciszka Zabłockiego w Końskowoli. Tam zmarł w 1807 roku.
