Księga ubogich I (Wi­taj­cie, ko­cha­ne góry) – interpretacja

Interpretowany wiersz stanowi początek cyklu „Księga ubogich”. Zbiór Jana Kasprowicza został wydany w 1916 roku. Zawarte w nim utwory otwierają trzeci i zarazem ostatni etap jego twórczości, opierający się na postawie franciszkańskiej. Wyraża swój podziw wobec przyrody i jej piękna. Wszystkie zawarte w nim liryki (czterdzieści trzy) według relacji samego autora powstawały podczas wędrówek po Tatrach, które były mu wyjątkowo bliskie. Ze względu na to w tym okresie zamieszkał w Poroninie (dom na Harendzie). Otwierający cykl utwór „Witajcie kochane góry” jest doskonałym przykładem liryki tatrzańskiej.

Z chałupy XV (Miała rolę, sprzedali jej rolę) – interpretacja

Sonet „Z chałupy XV” przedstawia tragiczny los biednej wieśniaczki. Jej historia nie jest odosobniona – ze względu na biedę opuszcza swoje pole. Tragizm społeczności chłopskiej to główny temat całego cyklu 40 utworów „Z chałupy” Jana Kasprowicza wydanych w 1887 roku. Problematyka ta była bliska młodopolskiemu poecie, ponieważ sam pochodził z rodziny wiejskiej z Kujaw.

Z chałupy I (Chaty rzędem na piaszczystych wzgórkach) – interpretacja

Sonet „Z chałupy I” jest pierwszym z czterdziestu tworzących cykl „Z chałupy”. Jan Kasprowicz wydał go w 1887 roku. Autor porusza w utworach tematykę związaną ze wsią, ludowością, jak również skupia się na nierównościach społecznych dotykających mieszkających tam ludzi. Problematyka ta była mu bardzo bliska, ponieważ sam pochodził z małej miejscowości na Kujawach. Poświęcenie się problemom społeczności jest pierwszym okresem w twórczości poety.

Wiatr halny – interpretacja

Wiersz „Wiatr halny” Jana Kasprowicza przedstawia katastroficzny obraz górskiej przyrody. Zbiór utworów (głównie sonetów) „Z wichrów i hal, Z Tatr” zawiera kilka takich przedstawień krajobrazu tatrzańskiego. Motyw ten był popularny w epoce Młodej Polski, kiedy wielu artystów inspirowało się stylem tatrzańskim, który uznaje się za oddzielny nurt. Poza poetą, przedstawicielami tego prądu są m.in. Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Stanisław Witkiewicz, ojciec Witkacego. Interpretowany utwór zdecydowanie należy do jednego z najpopularniejszych tatrzańskich wierszy Kasprowicza.

Salome – interpretacja

Hymn „Salome” Jana Kasprowicza to drugi utwór z cyklu „Ginącemu światu”, wydanego w 1902 roku. Nastrój wiersza wpisuje się w dekadencki charakter epoki, zapoczątkowany przez m.in. Artura Schopenhauera. Podobnie jak „Dies irae”, występują tu liczne aluzje biblijne, widoczne już w samym tytule.

Krzak dzikiej róży w ciemnych Smreczynach – interpretacja wiersza

Jan Kasprowicz był młodopolskim poetą i krytykiem literackim, słynącym ze stosowania wiersza wolnego i odwołań do naturalizmu czy symbolizmu. W jego twórczości, istotne miejsce zajmowała natura, opisy rodzimych Kujaw czy tez zachwyty nad Tatrami, po których wędrował. Krzak dzi­kiej róży (w ciem­nych Smre­czy­nach) to cykl złożony z czterech sonetów, opublikowany w zbiorze o podobnej nazwie – Krzak dzikiej róży, w roku 1898.

Jan Ka­spro­wicz – biografia

Jan Ka­spro­wicz uro­dził się 12 grud­nia 1860 r. w Szym­bo­rzu, obec­nie sta­no­wią­cym dziel­ni­cę Ino­wro­cła­wia. Był sy­nem Pio­tra oraz Jó­ze­fy z domu Klo­ftów, po­sia­dał trzy­na­ścio­ro ro­dzeń­stwa. Jego dzie­ciń­stwo zwią­za­ne jest z le­gen­dą o cu­dow­nym uzdro­wie­niu. Le­gen­da gło­si, że po­dob­nie jak Adam Mic­kie­wicz, do­znał cu­dow­ne­go ozdro­wie­nia ze śmier­tel­nej cho­ro­by w wie­ku mło­dzień­czym. Jego mat­ka po­wią­za­ła to z bo­ską wolą, swo­ją re­li­gij­no­ścią i cu­dow­ną mocą ob­ra­zu św. Wa­len­te­go.