Liryki lozańskie – opracowanie

„Liryki lozańskie” to przyjęta przez badaczy nazwa niewielkiej grupy późnych wierszy Adama Mickiewicza, związanych z pobytem poety w Lozannie w latach 1839–1840. Nie stanowią tomu ułożonego i wydanego przez autora. Ich cechami są zwięzłość, prostota języka i wieloznaczna symbolika. Podejmują zagadnienia przemijania, pamięci, tożsamości oraz relacji człowieka z naturą. Intymny ton i odejście od rozbudowanej retoryki nadają im szczególne miejsce w polskiej liryce romantycznej. Znaczenie tych wierszy wynika z połączenia osobistego bilansu z wyjątkową oszczędnością środków wyrazu. Mickiewicz odchodzi od rozbudowanej narodowej narracji ku intymnemu doświadczeniu istnienia. Krajobraz, ruch wody i wspomnienie nie są wyłącznie przedmiotem opisu: stają się sposobem wyrażenia relacji między nietrwałym życiem a pragnieniem wewnętrznej ciągłości.