Potop – opracowanie

Wątek uczucia rodzącego się i dojrzewającego pomiędzy Andrzejem Kmicicem a Aleksandrą Billewiczówną to jedna z najpiękniejszych historii miłosnych, jakich doczekała się polska literatura. Jest to miłość od pierwszego wejrzenia, przed którą jednak los stawia wiele przeszkód. Wszystkie je udaje się jednak bohaterom przezwyciężyć, by całość mogła zakończyć się szczęśliwie.     

Andrzej Kmicic to jeden z najpopularniejszych bohaterów literackich polskiego pisarstwa. Stworzony przez Henryka Sienkiewicza w drugiej części trylogii pt. Potop, by pokazać jak dogłębnie człowiek może się zmienić pod wpływem trudnych doświadczeń oraz – przede wszystkim – miłości. Właśnie dzięki owej przemianie z niepokornego warchoła rozmiłowanego w hulankach i przemocy, w dojrzałego mężczyznę i świadomego patriotę, Kmicic do dziś zdobywa serca nowych czytelników powieści Sienkiewicza. 

Głównymi bohaterami drugiej części trylogii Henryka Sienkiewicza, Potopu, są żołnierze różnego rodzaju wojsk lub ludzie w ten czy inny sposób z wojskowością związani. A że powieść dotyczy bardzo dynamicznego czasu wojny polsko-szwedzkiej, mamy okazję przyjrzeć się temu, jak rycerze Rzeczypospolitej radzili sobie w różnych ekstremalnych sytuacjach. Czytając Potop zyskujemy bowiem wgląd w to, jakie towarzyszą im emocje, uczucia, stany, oraz jak ci dzielni ludzie sobie z nimi radzą. 

Oleńka Billewiczówna, którą do życia powołał Henryk Sienkiewicz na kartach drugiej części swojej trylogii narodowej, pt. Potop, była jedną z głównych postaci powieści. To właśnie w niej kochał się Andrzej Kmicic i to właśnie to uczucie doprowadziło bohatera do ogromnej zmiany charakterologicznej, która jest główną osią dzieła. Oleńka była kobietą mądrą i w każdej sytuacji potrafiła znaleźć sprawiedliwe i honorowe wyjście. Najlepiej widać to w scenach jej pobytu w Taurogach. 

Pułkownik Michał Wołodyjowski, nazywany ze względu na swój niski wzrost również „małym rycerzem” lub „małym sokołem”, ale ze względu na swoje umiejętności wojskowe i niezwykłą odwagę „pierwszą szablą Rzeczypospolitej”, to jeden z bohaterów Trylogii Henryka Sienkiewicza. Jest to przykład rycerza idealnego, o reputacji nieskalanej najmniejszą nawet nieprawością, motywowanego wyłącznie szlachetnością oraz miłością do ojczyzny. 

Andrzej Kmicic, główny bohater Potopu autorstwa Henryka Sienkiewicza to postać wielowymiarowa, niejednoznaczna i wzbudzająca w czytelnikach skrajne emocje. Być może właśnie dzięki temu jest tak realistyczna i ludzka. Mimo że postać ta została powołana w epoce dojrzałego pozytywizmu, można w jej rysie charakterologicznym odnaleźć niejedną cechę bohatera romantycznego. 

Ród Billewiczów to jedna z najważniejszych rodzin szlacheckich, które pojawiają się na kartach Potopu Henryka Sienkiewicza. Nazwisko to nosi bowiem m.in. Oleńka, główna bohaterka powieści, ukochana Andrzeja Kmicica, który dzięki miłości do niej zmienia się z pospolitego warchoła w patriotę i człowieka dojrzałego, a nawet w bohatera. Z tego rodu pochodzi również pan Tomasz, opiekun Oleńki. 

Sienkiewiczowski Skrzetuski to postać występująca w dwóch częściach trylogii: Ogniem i mieczem oraz w Potopie, przy czym o ile jest głównym bohaterem pierwszej z powieści, o tyle w drugiej pojawia się w zasadzie epizodycznie. Mimo to bardzo wyraźnie widać, jak szlachetnym i odważnym jest rycerzem. 

Książę Janusz Radziwiłł to postać pojawiająca się w Potopie Henryka Sienkiewicza, chociaż nie jest to charakter przez niego wymyślony. Janusz Radziwiłł istniał naprawdę i naprawdę był jednym z największych zdrajców Rzeczypospolitej w czasie potopu szwedzkiego. Sylwetka księcia została sportretowana w sposób bardzo zbliżony do historycznej rzeczywistości. 

Książę Bogusław Radziwiłł to w Potopie Sienkiewicza przedstawiciel jednej z najbardziej znanych rodzin magnackich Rzeczypospolitej. Jest to poznać wieloznaczna, niejednorodna, w wielu miejscach wręcz sprzeczna. To bohater zdecydowanie negatywny, jednak trudno mu odmówić oryginalności, zwłaszcza na tle innych bohaterów trylogii, zawsze jednoznacznie złych albo dobrych i w taki też sposób kreowanych przez autora. 

Michał Wołodyjowski to jedna z głównych postaci trylogii Henryka Sienkiewicza. W pamięci czytelników ostał się jako wzór patrioty, niezrównany szermierz oraz człowiek, który dla dobra ojczyzny jest gotowy do największych poświęceń.

Jan Onufry Zagłoba to postać, która swoją obecnością spaja wszystkie trzy części trylogii Henryka Sienkiewicza. Jest to bohater, którego można uznać za stereotypowy obraz polskiego szlachcica, zarówno w dobrym, jak i złym znaczeniu tego sformułowania. Autentyzmu Zagłobie przydaje fakt, że w kreowaniu jego postaci Sienkiewicz inspirował się ludźmi istniejącymi naprawdę.