Interpretacje wierszy i materiały do nauki
Wędrówką życie jest człowieka – tak przed laty w swoim słynnym wierszu napisał Edward Stachura, jeden z najwybitniejszych i najoryginalniejszych poetów swojej generacji. Sam swoim życiem dawał wielokrotnie dowody na potwierdzenie tej tezy – był pięknym włóczęgą i ciągle znajdował się w drodze, wciąż poznawał, był głodny nowych wrażeń, miejsc, emocji i ludzi.
Trudno jest żyć bez celu, nie posiadając poczucia sensu – wówczas jakakolwiek działalność wydaje się niepotrzebna, a człowiek zapada się w negatywnych refleksjach i stanach. Dlatego też uważam, że prawdą jest teza, że człowiek potrzebuje w życiu ideałów, którym mógłby podporządkować swoją aktywność, co postaram się udowodnić przykładami zaczerpniętymi z literatury.
Skąpiec Moliera to jedna z najbardziej znanych komedii europejskiego dramatopisarstwa. Postacie stworzone przez autora weszły do kanonu stereotypowych charakterów, które wykorzystywane były w innych dziełach przez dziesiątki autorów i są wykorzystywane do dziś.
Święty Franciszek z Asyżu to jeden z najbardziej znanych świętych Kościoła, zarówno w swoich czasach, jak i współcześnie. Wiódł ubogie życie, skupione na modlitwie i pomaganiu najbardziej potrzebującym. Dziś kojarzony głównie jako ten, który głosił Słowo Boże nie tylko pośród ludzi, lecz także pośród zwierząt. Pamiątką jego świętego życia i działalności są Kwiatki św. Franciszka.
Franciszek modli się i dokonuje wielkiej afirmacji wszystkich dzieł Bożych.
Franciszek dokonuje nawrócenia Sylwestra i Bernarda, którzy zostają jego pierwszymi uczniami.
Pierwsi Franciszkanie wspólnie podróżują wspierając się nawzajem w wierze.
Brat Bernard zakłada pierwszy klasztor w Bolonii, ale doznaje też kuszeń diabelskich.
Skąpiec Moliera ma kilka głównych wątków, które splatają się dzięki głównemu bohaterowi oraz jego wyjątkowo nieprzystosowanym do życia w większej grupie charakterze. Powoduje to wiele zarówno zabawnych, jak i budzących sprzeciw sytuacji.
Uważam, że Tadeusz Boy-Żeleński mówiąc, że Skąpiec Moliera jest „komedią ponurą” miał całkowitą rację. Dziś być może trudno jest to wyczytać z Molierowskiego dzieła, ponieważ komedia ma dla nas współcześnie zupełnie inny wydźwięk.
Harpagon oraz Anzelm to dwaj bohaterowie komedii Moliera, pt. Skąpiec. Są to postaci stojące na zupełnie różnych biegunach jeśli chodzi o podejście do życia, pieniędzy oraz ludzi w ich najbliższym otoczeniu. Konfrontacja z Anzelmem, stawia tytułowego skąpca – Harpagona – w jeszcze mniej przychylnym świetle, czyni z niego swoisty antywzór w kwestii podejścia do pieniędzy.
Tak zwana „komedia Molierowska” stawiała przed sobą ambitny cel edukacji społeczeństwa. Nie była to jednak edukacja protekcjonalna i umoralniająca, lecz raczej uświadamianie widzom różnego rodzaju kwestii przez śmiech, zabawę, humor, karykaturę.
Niektórzy autorzy podchodzą do uprawianego przez siebie gatunku literackiego w tak oryginalny sposób, że tworzą niejako nowy podgatunek. Tak można nazwać komedię „molierowską”, czyli stworzoną przez Moliera, a różniącą się nieco od wszystkich komedii, które pisane były w czasach wcześniejszych.
Powiedzenie zawarte w tytule jest bardzo popularne, lecz niestety bardzo trudne do wprowadzenia w życie. Chcąc nie chcąc, jesteśmy uzależnieni od posiadania pieniędzy, ich gromadzenia oraz oszczędzania. Nie da się od tego uciec, lecz istotne jest, by zachować w tym zdrowy rozsądek i nie zatracić w sobie prawdziwych wartości.
Harpagon to główny bohater Skąpca – kanonicznej znanej na całym świecie komedii autorstwa Moliera. Harpagon to osoba chorobliwie skąpa, pragnąca oszczędzać nawet na szczęściu własnym i swoich bliskich. Cierpią na tym wszyscy, którzy znajdują się w pobliżu mężczyzny, a najbardziej jego dzieci.