Adam Zagajewski (1945–2021) był polskim poetą, eseistą i prozaikiem należącym do pokolenia Nowej Fali. Urodził się we Lwowie, a dzieciństwo spędził w Gliwicach. Studiował psychologię i filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Związał się z krakowskim środowiskiem literackim oraz grupą „Teraz”. Jego pierwsze książki powstawały w atmosferze sprzeciwu wobec zakłamania życia publicznego. Wczesna twórczość łączyła zainteresowanie językiem z potrzebą opisywania rzeczywistości społecznej.
Wspólnie z Julianem Kornhauserem opublikował „Świat nie przedstawiony”, ważną książkę programową Nowej Fali. Autorzy zarzucali współczesnej literaturze unikanie prawdziwego obrazu otaczającego świata. Zagajewski podpisał List 59, po czym został objęty ograniczeniami cenzuralnymi. Przez wiele lat mieszkał w Paryżu i współpracował z „Zeszytami Literackimi”. Prowadził także zajęcia na uczelniach amerykańskich. Po powrocie do Polski zamieszkał w Krakowie, utrzymując rozległe kontakty z międzynarodowym środowiskiem literackim.
W dojrzałej poezji coraz większą rolę odgrywały pamięć, sztuka, podróż i doświadczenie zachwytu. Do jego tomów należą „Sklepy mięsne”, „Jechać do Lwowa”, „Ziemia ognista” i „Anteny”. W eseistyce, między innymi w „Obronie żarliwości”, rozważał miejsce duchowości w nowoczesnej kulturze. Nie rezygnował przy tym z ironii ani świadomości historycznych katastrof. Otrzymał liczne wyróżnienia, w tym Międzynarodową Nagrodę Neustadt i Nagrodę Księżnej Asturii. Jego twórczość należy do najczęściej tłumaczonych osiągnięć polskiej poezji przełomu dwudziestego i dwudziestego pierwszego wieku.