Albert Camus

Albert Camus (1913–1960) był francuskim pisarzem, eseistą i dramaturgiem urodzonym w Algierii. Dorastał w ubogiej rodzinie, a możliwość dalszej nauki zawdzięczał między innymi pomocy nauczycieli. Studiował filozofię w Algierze. Pracował jako dziennikarz i angażował się w działalność teatralną. Doświadczenie śródziemnomorskiego krajobrazu oraz nierówności społecznych powracało później w jego książkach. Podczas drugiej wojny światowej związał się z francuskim ruchem oporu i konspiracyjnym pismem „Combat”.

W 1942 roku opublikował „Obcego” i esej „Mit Syzyfa”, ważne dla jego rozważań o absurdzie. Pytał w nich, jak żyć wobec milczenia świata i braku ostatecznych odpowiedzi. Nie utożsamiał się jednak z etykietą egzystencjalisty, którą często mu przypisywano. W „Dżumie” przedstawił próbę solidarności ludzi dotkniętych wspólnym zagrożeniem. Do jego istotnych utworów należą również „Upadek”, „Człowiek zbuntowany” i dramat „Kaligula”. Literatura była dla niego sposobem badania odpowiedzialności, wolności oraz granic ludzkiego buntu.

Camus sprzeciwiał się usprawiedliwianiu przemocy obietnicą przyszłego szczęścia zbiorowości. Za szczególnie ważną uważał obronę konkretnego człowieka przed abstrakcyjną ideologią. Jego pisarstwo łączy intelektualną powściągliwość z wrażliwością na cierpienie i piękno świata. W 1957 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Zginął w wypadku samochodowym w 1960 roku. Niedokończony „Pierwszy człowiek”, wydany pośmiertnie, odsłonił autobiograficzne źródła jego twórczości.