Horacy (65–8 przed naszą erą), po łacinie Quintus Horatius Flaccus, był poetą rzymskim. Urodził się w Wenuzji na południu Italii. Dzięki staraniom ojca zdobył wykształcenie w Rzymie i Atenach. W młodości uczestniczył w konfliktach związanych z końcem republiki. Później związał się ze środowiskiem Mecenasa. Jego dojrzała twórczość przypada na okres panowania Augusta.
Dorobek Horacego obejmuje satyry, epody, pieśni i listy poetyckie. W pieśniach podejmował tematy przyjaźni, miłości, przemijania i obywatelskiej odpowiedzialności. Z jego poezją wiążą się formuły „carpe diem” oraz „złotego środka”. Nie oznaczają one bezmyślnej pogoni za przyjemnością, lecz świadomość ograniczeń ludzkiego życia. Poeta zalecał umiar i niezależność wobec zmiennego losu. W utworze rozpoczynającym się od „Exegi monumentum” przedstawił przekonanie o trwałości sławy poetyckiej.
Ważnym tekstem Horacego jest również „List do Pizonów”, nazywany „Sztuką poetycką”. Rozważa w nim zasady tworzenia i odpowiedzialność artysty za formę dzieła. Jego poezja łączy kunszt kompozycyjny z pozorem swobodnej rozmowy. Stała się jednym z podstawowych wzorców europejskiego klasycyzmu. Do Horacego wielokrotnie nawiązywali polscy poeci, szczególnie Jan Kochanowski. Jego dorobek pozostaje ważnym źródłem refleksji nad sztuką życia i znaczeniem literatury.
