Żonkile – interpretacja

William Wordsworth to angielski poeta, żyjący na przełomie XVIII i XIX wieku. Uznawany za jednego z prekursorów romantyzmu rodzimej literatury. Zaliczany do grona tzw. poetów jezior. Nazwa ta odnosi się do grona poetów Krainy Jezior ( północno-zachodnia Anglia) – prekursorów romantyzmu. „Żonkile” to jeden z jego najbardziej znanych utworów, który został opublikowany w 1807 roku.

Żonkile – analiza i środki stylistyczne

Polski przekład językowy utworu „Żonkile” został wykonany przez Macieja Frońskiego. Wiersz zbudowany jest z czterech strof, po sześć wersów każda. Ma bardzo regularną budowę, napisany został dziewięciozgłoskowcem, a także posiada rymy parzyste oraz krzyżowe, przez co jest bardzo rytmiczny.

Co ciekawe, podmiot liryczny wprost przyznaje się do bycia autorem utworu, „Lecz nie zmar­twi­ło to po­ety, i tak ra­do­ści do­znał tyle” osoba mówiąca w wierszu zdradza w ten sposób swoją tożsamość. Posługuje się też czasownikami w pierwszej osobie liczby pojedynczej, np. „ wspominam sobie”, „ sam wędrowałem”.

Utwór „Żonkile” jest bardzo bogaty stylistycznie. Znajdziemy tu między innymi epitety, np. „ złotych żonkili”, „ złote głowy”, a także metafory, np.„ Gdy na­gle wi­dok mnie za­sko­czył zło­tych żon­ki­li tłu­mu”. W wierszu zauważymy również personifikację, czyli uosobienie – nadanie cech ludzkich rzeczom nieożywionych, zwierzętom, roślinom, itp. , na przykład ( o żonkilach) „ Tańczyły – wiatr im w takt powiewał”. Jest tu także wykrzyknienie, dodające emocji i charakteru, „ Tań­czy me ser­ce, a z nim – one!” oraz porównanie, „ Sam wędrowałem, jak obłoczek”. Wykorzystanie tak wielu środków stylistycznych sprawia, że jesteśmy w stanie wręcz zobrazować sobie opisy przedstawione przez podmiot literacki.

Żonkile – interpretacja wiersza

Piękno przyrody

Wiersz jest opisem wędrówki poety ( ujawnia on swoją obecność i tożsamość z podmiotem literackim), który przemierza pewne ziemie, nieopodal nieznanego nam jeziora. W bogaty sposób opisuje piękno przyrody, łany żonkili, których jest tak wiele, że sprawiają wrażenie zalewać krajobraz. Jest to zdecydowanie spokojny utwór, pozbawiony dynamiki, a podmiot literacki wydaje się zaznać błogiego spokoju i harmonii z otaczającą go naturą. Poeta dostrzega każdy szczegół – taniec kwiatów na wietrze, ich widok rozciągający się od drzew po tafle jeziora. Widok zachwycił go tak bardzo, że wspomina go nawet w zaciszu swojego gabinetu. To oznaka, ze jest osobą niezwykle wrażliwą na piękno.

Dodaj komentarz