Interpretacje wierszy i materiały do nauki
Kwintus Horacjusz Flakkus zapisał się w historii jako Horacy – pochodzący z Rzymu poeta, jeden z najważniejszych łacińskich twórców, sławny już za życia. Jego liczne dzieła (napisał aż 162 utwory) obfitują w różnorodne motywy oraz poruszają szeroką tematykę, często skłaniając odbiorców do moralnej refleksji. Exegi monumentum to jego wiersz będący hołdem składanym autorom oraz ich twórczości.
Przecław Słota żył na przełomie XIV i XV wieku, był szlachcicem, podstarościm oraz burgrabią wywodzącym się z ziemi łęczyckiej, powiązanym z dworem Tomka z Węgleszyna. W historii literatury zapisał się jako autor utworu O zachowaniu się przy stole, który jest zabytkiem poezji świeckiej oraz jednym z pierwszych znanych liryków, w których twórca pozostawił swój podpis. Opowiada on o manierach podczas posiłku, a także sławi kobiety.
Mały Książę to powiastka filozoficzna autorstwa Antoine’a de Saint-Exupery’ego, której głównymi tematami są przyjaźń, miłość i dojrzałość. Główny bohater, mały chłopiec, w stosunkowo niedługim czasie musi znaleźć odpowiedzi na pytania, na które nawet dorosłym trudno jest niejednokrotnie znaleźć odpowiedzi. Spróbujmy więc przyjrzeć się temu, jak Mały Książę dorastał do przyjaźni i miłości.
Jeśliby spytać przeciętnego człowieka, który ma najmniejszy nawet kontakt z literaturą, o książkę, która opowiada o przyjaźni, na pewno większość respondentów podałaby Małego Księcia. To właśnie z tej stosunkowo krótkiej opowieści (powiastki filozoficznej) pochodzą najpopularniejsze cytaty i aforyzmy odnoszące się do przyjaźni, któymi czasem posługujemy się na co dzień nie zdając sobie sprawy z ich pochodzenia. Antoine de Saint-Exupery opowiada jednak o przyjaźni w sposób, do którego nie jesteśmy przyzwyczajeni. Czy więc – odpowiadając na podstawie lektury Małego Księcia – warto w ogóle mieć przyjaciół?
W dobie kultury obrazkowej, przyzwyczajeni jesteśmy do poświęcenia każdemu obrazowi dosłownie ułamków sekund. Również obrazowi drugiego człowieka. Chcemy umieć w mgnieniu oka rozpoznać, kim jest nowo poznana osoba, z kim mamy do czynienia, oraz wiedzieć, czy opłaca nam się wchodzić w nową relację. Zapominamy, że tak się po prostu nie da. Proces poznawania drugiego człowieka to proces wymagający czasu i zaangażowania, uwagi i poświęcenia, a nam przeważnie brakuje cierpliwości. O tym, co ważne przypomina nam Antoine de Saint-Exupery w swojej powiastce filozoficznej pt. Mały Książę.
Główną częścią fabuły powiastki filozoficznej autorstwa Antoine’a de Saint-Exupery’ego pt. Mały Książę, jest samotna wędrówka tytułowego bohatera po wszechświecie i odwiedziny na różnych planetach. Spotyka on tam różnych dorosłych ludzi, od których próbuje dowiedzieć się czegoś istotnego o życiu, ale po każdym spotkaniu, po każdej kolejnej rozmowie jest coraz bardziej rozczarowany. To prawda, że podróże kształcą, ale czy zawsze w taki sposób, którego byśmy się spodziewali?
Przywykliśmy już do szufladkowania książek ze względu na to, jaką formę przybierają przedstawione w nich fabuły, a nie na to, jaki przekaz ze sobą niosą. Z tego powodu bardzo często przyporządkowujemy wartościowe dzieła do „literatury dziecięcej”, a przez to od razu traktujemy je jako mniej istotne, niewarte aż tak wielkiej uwagi, nieco je degradujemy, bo przecież wolimy czytać „poważne” książki dla dorosłych. Dobrym przykładem takiego (błędnego) przyporządkowania jest powiastka filozoficzna autorstwa Antoine’a de Saint-Exupery’ego, pt. Mały Książę.
Mały Książę Antoine’a de Saint-Exupery’ego należy do gatunku powiastki filozoficznej, czyli dzieła z pogranicza literatury i filozofii właśnie. Dzięki temu połączeniu autorowi udało się w bardzo skromnym pod względem objętościowym dziele zmieścić prawdziwy ogrom wątków, tematów, kwestii, filozoficznych dylematów, powszechnych życiowych problemów i motywów literackich. Zwłaszcza tych ostatnich można w Małym Księciu odnaleźć prawdziwy ogrom, a przy każdej lekturze można dostrzec coraz to nowe ich znaczenia i sensy. Oto najważniejsze motywy literackie pojawiające się w Małym Księciu.
Dzisiejszy świat przyzwyczaja nas nie tylko do szybkiego życia, lecz także do szybkiego myślenia, a co za tym idzie – szybkiego osądzania innych. Jesteśmy w swoich opiniach bardzo zero-jedynkowi, potrzebujemy szybkich opinii, by wiedzieć czy warto poświęcać czas danej znajomości, danemu człowiekowi. Nie dajemy sobie czasu na to, by dobrze poznać drugą osobę, potrafimy skreślać ludzi po bardzo powierzchownym ich poznaniu, tak zwane „pierwsze wrażenie”, zwłaszcza, gdy nie wypada zbyt pozytywnie, jest dla nas często wyznacznikiem tego, że nie warto się z kim lepiej poznawać. Żyjemy tak, pomimo że wiele dzieł literackich w bardzo piękny sposób stara się uświadomić nam, że „w każdym jest coś, co zasługuje na podziw innych”.
Miłość to jeden z najczęstszych motywów pojawiających się w literaturze, w zasadzie od samego jej powstania. Nic dziwnego – to bardzo silne uczucie towarzyszy człowiekowi od zawsze, niezależnie od czasów. Trudno więc się dziwić, że silne emocje związane z miłością, od tysięcy lat inspirują twórców różnych dziedzin artystycznych, w tym literatury, by pisać, malować, fotografować czy komponować. Jednak miłość ma wiele twarzy i inspiracją może być zarówno jej spełniona postać, jak i tak nieszczęśliwa.
Mały Książę to opowieść zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. I jedni i drudzy powinni ją przeczytać. Powiastka ta bowiem zawiera wiele prawd, o których zasadności z jednej strony wiemy, ale z drugiej trudno nam o nich pamiętać w codziennym życiu. A jednak warto od czasu do czasu przypomnieć sobie, że nie warto tracić życia na powierzchowne przyjemności i nie warto ulegać fałszywym namiętnościom i pokusom życia, ponieważ to nie one dają nam najwięcej dobra. Książę na swojej drodze spotyka wielu podobnych ludzi i postawą każdego z nich chłopiec jest bardzo rozczarowany.
Róża jest jedną z głównych bohaterek Małego Księcia – powiastki filozoficznej autorstwa Antoine’a de Sain-Exupery’ego. W bajce jest zakamuflowanym obrazem kobiety, u której wyjaskrawione zostały wszystkie najbardziej negatywne stereotypy. Badacze i biografowie autora podejrzewają, że pierwowzorem narcystycznej rośliny była jego żona.