Stefan Żeromski (1864–1925) był polskim prozaikiem, dramaturgiem i publicystą. Urodził się w Strawczynie na Kielecczyźnie. Uczył się w Kielcach, a później próbował studiów weterynaryjnych w Warszawie. Trudności materialne zmuszały go do pracy jako guwerner. Był również bibliotekarzem, między innymi w Rapperswilu. Doświadczenie nierówności społecznych silnie wpłynęło na jego pisarstwo.
Do ważnych utworów Żeromskiego należą „Syzyfowe prace”, „Ludzie bezdomni”, „Popioły” i „Przedwiośnie”. Tworzył także opowiadania, w tym „Siłaczkę”, „Doktora Piotra” i „Rozdzióbią nas kruki, wrony…”. Autor przedstawiał konflikt między osobistym szczęściem a społecznym obowiązkiem. Interesowały go koszty niesprawiedliwości, zaniedbania oraz historycznych wyborów. Jego bohaterowie często stają wobec problemu bez prostego rozwiązania. Realistyczny szczegół łączy się w tej prozie z liryzmem, symboliką i silnym napięciem emocjonalnym.
Po odzyskaniu niepodległości Żeromski krytycznie oceniał stan państwa i nierozwiązane problemy społeczne. Nie ograniczał literatury do potwierdzania narodowej dumy. Angażował się także w inicjatywy edukacyjne i kulturalne. Był pierwszym prezesem polskiego PEN Clubu. Jego twórczość wywoływała debaty o odpowiedzialności inteligencji oraz granicach poświęcenia. Zmarł w Warszawie w 1925 roku.
