Biała magia – interpretacja

Krzysztof Kamil Baczyński to jeden z najwybitniejszych przedstawicieli Pokolenia Kolumbów, tzn. literatów wchodzących w dorosłe życie, podczas trwania II wojny światowej. Baczyński zginął w walce czwartego dnia Powstania Warszawskiego. „Biała magia” to utwór niezwykły – jest jednym z najpiękniejszych erotyków poety, skierowanym do Barbary, czego podmiot literacki nie kryje, wymawiając jej imię w utworze. Zakochani pobrali się w bardzo niesprzyjających warunkach, oboje służyli w podziemiu. Niestety nie było im dane przeżyć Powstania.

Biała magia – analiza i środki stylistyczne

„Biała magia” to utwór składający się z sześciu czterowersowych strof. Rymy w wierszu są nieregularne, ale w większości przeplatających się.

Jest to bardzo bogaty stylistycznie i niezwykle subtelny utwór. Charakteryzuje go zmysłowość i piękno opisywanych uczuć. Znajdziemy w nim wiele epitetów, np. „srebrne kropelki”, „ gwiazd polarnych”, „ drżący pryzmat”, metafor, np. „ nalewa w szklane ciało srebrne kropelki głosu”, „ Oszronią się w nim niedźwiedzie, jasne od gwiazd polarnych”, czy porównań, np. „łasice się prześlizną jak snu puszyste listki”.

Podmiot liryczny nie ujawnia się, opisuje jedynie Barbarę. Znając kontekst historyczny i uczucie łączące Baczyńskiego z bohaterką wiersza, możemy domyślić się, że za podmiotem literackim kryje się sam autor. Barbara była wielką miłością poety. Jest postacią często goszczącą w jego poezji.

Biała magia – interpretacja wiersza

Zestawienie dobra i zła

Tytuł „Biała magia” oznacza taki rodzaj magii, który jest wykorzystywany w dobrej wierze, uszczęśliwia. Ma moc uzdrawiania. Biała magia to także czary ochronne i zaklęcia miłosne. Jest zupełnym przeciwieństwem czarnej magii, pełnej demonicznych mocy, przywoływania złych duchów, czynienia nieszczęść, rzucania klątw. Biała magia tworzy opozycję do zła i nieczystych mocy. Jest odniesieniem do żony poety – Barbary, która jest dla niego światłem i cząstką dobra w tym okrutnym świecie i otaczającej go wojnie, „ I wtedy jak dzban — światłem zapełnia się i szkląca […]”. Barbara jest dla podmiotu lirycznego wręcz czarodziejką walczącą ze złem tego świata. Silny kontrast bieli i czerni to zestawienie, które ma zobrazować jak cudownie wyróżnia się ona, na tle toczącej się wojny, zniszczenia, okrutnych zdarzeń.

Obraz niezwykłej kobiety

Dodaj komentarz