Interpretacje wierszy i materiały do nauki
Wszyscy zmieniamy się w ciągu swojego życia, nie ma nikogo, kto byłby dokładnie takim samym człowiekiem w dzieciństwie i w starości. Ilość bodźców, które odbieramy, sytuacji, w których się znajdujemy i problemów, które musimy rozwiązać w ciągu swojego życia jest tak ogromna, że siłą rzeczy zmienia nasz sposób postrzegania rzeczywistości i postawę wobec świata i innych ludzi.
„Winkelriedyzm” to bardzo specyficzna postawa romantyczna wobec ojczyzny. Jej nazwa zapożyczona została od skandynawskiego bohatera, który w walce o wolność swojej ojczyzny wraził we własną pierś włócznie wroga, tworząc w ten sposób wyłom w jego wojsku i umożliwiając swoim rodakom przedarcie się przezeń.
Historia pokazuje nam, że nawet największe, najsilniejsze i najbardziej fascynujące imperia w końcu tracą swoją moc i upadają. Przepojeni kolejnymi sukcesami i bogactwem władcy, zatracają się w przepychu i rozpuście, tracą intuicje i rozeznanie w sprawowaniu swojego urzędu. Państwa te słabną gospodarczą, aż w końcu padają łupem innych.
„O nietrwałej miłości rzeczy świata tego” to podtytuł piątego utworu z cyklu Sonetów Mikołaja Sępa Szarzyńskiego. Jest to wiersz inny niż pozostałe w tomiku, ponieważ dotyka tematu miłości, który poruszony jest w sposób delikatny i spokojny. Sonet został opublikowany w 1601 roku.
Temat metafizycznej walki człowieka z pokusami, grzechami i szatanem pojawia się w literaturze od czasów średniowiecza. Rozdarcie pomiędzy światem duszy a światem materialnym to jeden z głównych motywów obecnych w literaturze baroku. Przykładem lirycznego odniesienia do tej problematyki jest m.in. sonet IV Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego znany pod nazwą „O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem”.
Podobnie jak w zestawie pytań jawnych na rok poprzedni, centralna komisja egzaminacyjna najpierw opublikowała listę składającą się z 163 pytań, a 21 marca liczba pytań jawnych została zmniejszona do 110 sztuk. Poniżej prezentujemy listę pytań jawnych na maturę ustną z języka polskiego w roku 2024 wraz z opracowaniem każdego z nich.
Skąpiec to jedno z najpopularniejszych i do dziś bardzo aktualnych dzieł Moliera. To komedia, jak na prawdziwe arcydzieło literackie i artystyczne przystało, która działa na odbiorcę na wielu płaszczyznach, w wielu wymiarach. Pod płaszczykiem humoru, satyry, komizmu i śmiechu Molier pokazuje nam nasze własne wady, niedociągnięcia, małostkowości. Dzięki takiemu zabiegowi śmiejemy się z samych siebie, z sytuacji które nas dotyczą, z naszych problemów, z naszego otoczenia. Jedną z kwestii poruszanych w Skąpcu są toksyczne relacje rodzinne związane z kompulsywnym skąpstwem głowy pewnej mieszczańskiej, dobrze sytuowanej rodziny francuskiej.
Po słowem „tradycja” może mieścić się bardzo wiele znaczeń. W ostatnich czasach najczęściej używamy go do określenia mentalnej, intelektualnej i duchowej spuścizny narodowej. Tradycją więc będzie wszystko to, co w kwestii zwyczaju i myślenia o świecie, odziedziczyliśmy po naszych przodkach. Dla niektórych podtrzymywanie tak rozumianej tradycji będzie sprawą pierwszorzędną z perspektywy zacieśniania tożsamości narodowej oraz np. zaszczepiania jej w nowym pokoleniu.
Dojrzewanie to niełatwy czas w życiu człowieka. W dosyć krótkim okresie z dzieci stajemy się ludźmi dorosłymi pod względem zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Pociąga to za sobą szereg trudności poznawczych, emocjonalnych, itd.
Styl makaroniczny wykształcił się w polskim (i nie tylko polskim) języku i piśmiennictwie na przełomie XVI i XVII wieku. Na fali ideałów renesansowych łacina, będąca wówczas językiem urzędowym w Europie, przestała być dostępna wyłącznie dla duchowieństwa oraz najwyższych sfer społecznych. Tzw. „makaronizmy”, czyli zapożyczenia z języka łacińskiego, zaczęły pojawiać się nie tylko w dokumentach, lecz także w literaturze pięknej, literaturze dokumentu osobistego oraz w poezji.
Renesans był niezwykłą epoką, w której sztuka, kultura, architektura i inne dziedziny życia niejako odradzały się po ciemnych wiekach średniowiecza, w których większość dziedzin życia ludzkiego i społecznego podporządkowanych było sprawom religijnym. Renesans przełamał tę zasadę, w centrum zainteresowania twórców stawiając człowieka. Widać to bardzo wyraźnie na przykładzie malarstwa.
Odprawa posłów greckich to dramat, który przy pomocy występujących w nim postaci, prezentuje pewne postawy, których konfrontacja jest główną osią fabularną dzieła. Każda z nich jest więc bardzo charakterystyczna, obdarzona przez autora niezwykle wyrazistymi cechami, nieraz wręcz wyjaskrawionymi, na potrzeby odpowiedniego oddziaływania na odbiorcę. W objętościowo niedużym dramacie, za pomocą dialogów, Jan Kochanowski musiał zmieścić kilku bohaterów, których charaktery, każdy z osobna, mogłyby być tematem odrębnej epopei. Przyjrzyjmy się najważniejszym z nich!