Interpretacje wierszy i materiały do nauki
W Iliadzie Homera mamy do czynienia ze wzruszającą sceną, kiedy to Priam, król obleganej przez Greków od dziesięciu lat Troi, nocą przekrada się do obozu wrogich wojsk i odwiedza Achillesa, słynnego herosa, który posiadał na w pół boskie pochodzenie.
Hektor to w literaturze symbol niezłomnej odwagi oraz honoru. Trojański żołnierz był nie tylko świetny na polu walki. Największym podziwem napawa fakt, że honorowo stanął do walki nawet wtedy, gdy był niemal pewny, że zginie. Wszystko to zaś zrobił w obronie honoru swojej rodziny, swojego brata i swojej ojczyzny.
Odyseja jest jednym z głównych eposów kultury starożytnej. Co jednak to oznacza? Co sprawia, że dzieło Homera zaliczamy do tego właśnie gatunku literackiego? Badacze przez wieki analizowali to oraz inne dzieła i udało im się wyłonić wiele cech eposów, w które Odyseja wpisuje się idealnie.
Odyseja Homera to wielki epos, który zawiera w sobie wiele wątków, lecz także ogrom barwnych postaci, zarówno tych realnych, jak i fantastycznych bądź mitologicznych. Każda z nich prezentuje specyficzną postawę wobec życia, dzięki czemu czytelnik może się z niektórymi z nich mocno utożsamić.
Odyseja Homera to nie tylko kopalnia motywów literackich, ale przede wszystkim dzieło, które wielu motywom dało swój początek. Motywy te potem były, a niektóre są do dzisiaj, wykorzystywane w literaturze i sztuce najróżniejszych epok i rozmaitych kategorii. Epos Homera w pewien sposób więc „zaczął” literaturę europejską, którą możemy cieszyć się do dziś.
Odyseja Homera to jeden z najsłynniejszych eposów starożytnych w naszej kulturze. Dziesięcioletnia wędrówka Odyseusza, wracającego z wojny trojańskiej do rodzinnej Itaki, to wielowątkowa opowieść o tym, co w naszym życiu jest najważniejsze i o tym, jakie trudności napotykamy w życiu. Każdy czytelnik do dzisiaj jest w stanie utożsamić się z tym greckim herosem.
W języku polskim, jak i w każdym innym, występują pewne sformułowania, które oprócz znaczenia dosłownego, posiadają jeszcze znaczenie metaforyczne, utarte przez zwyczaj społeczny. Każdy z nas używa takich sformułowań wielokrotnie każdego dnia, nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
Główny bohater książki Janusza Korczaka został królem w wieku zaledwie kilku lat, co pozwala czytelnikowi wczuć się w tę sytuację z bardzo nietypowej strony, ze specyficznej perspektywy. Wszyscy wiemy, że bycie jakimkolwiek władcą, królem czy prezydentem, nie jest najłatwiejszą rzeczą. W przypadku dziecka jednak, wady i zalety piastowania tak poważnego stanowiska stają się dużo bardziej wyjaskrawione i zauważalne.
Król Maciuś Pierwszy to powieść Janusza Korczaka, która została napisana i wydana już sto lat temu, a jednak nadal pozostaje aktualna i czytając ją, można się wiele nauczyć, a także wyciągnąć wnioski, które będą jak najbardziej adekwatne do współczesności.
Szanowne Koleżanki i Szanowni Koledzy! Szlachetne zgromadzenie Proparu! W pierwszych słowach mojego przemówienie, niech mi będzie wolno podziękować za tak wielkie wyróżnienie, jakim jest możliwość wystąpienia przed tak szlachetnym zgromadzeniem i przedstawieniem kilku aspektów naszego życia, na które chciałbym zwrócić uwagę szlachetnego zgromadzenia.
Odyseusz jest jednym z do dzisiaj najbardziej rozpoznawalnych bohaterów mitycznych. Stało się tak, dzięki temu, że był on bohaterem jednego z dwóch najsłynniejszych eposów starożytnych autorstwa Homera – Odysei. Historia jego długiego powrotu do domu z wojny stała się jednym z najczęściej wykorzystywanych toposów w literaturze światowej, a on sam znajduje swoje miejsce w popkulturze do dziś.
Interpretowana „Wielka Improwizacja” stanowi jeden z najważniejszych elementów trzeciej części „Dziadów” Adama Mickiewicza. Początkowo nie stanowiła integralnej części dramatu wydanego w 1832 roku w Dreźnie (czasem nazywana dziadami drezdeńskimi), dodana po trzecim wydaniu (wraz z Ustępami). Jako oddzielny utwór nosiła miano „Improwizacji”. Przedrostek „Wielka” ma pokazać rangę tekstu oraz zestawienie z „Małą Improwizacją” ze sceny I. Konrad jest tu elementem rozrachunku z romantyczną koncepcją artysty i przewodnika narodu, która była w tej epoce wyjątkowo popularna.