Interpretacje wierszy i materiały do nauki
Bolesław Prus kojarzony jest dzisiaj raczej z prozą obyczajową. Zaangażowaną społecznie, ale pozostającą w zgodzie z literackim kanonem epoki, w której tworzył. Krótkie opowiadanie pt. Zemsta przedstawia nam tego wybitnego pisarza, jako twórcę o dużo szerszym horyzoncie. Twórcę, który już w XIX wieku potrafił tworzyć prozę o wręcz futurystycznym rysie.
Nowela Henryka Sienkiewicza pt. Sąd Ozyrysa to utwór z pogranicza satyry i powiastki filozoficznej, zupełnie niecharakterystyczny dla tego autora. W niedługim tekście zmieścił on w zasadzie pełny wachlarz negatywnych cech, którymi najczęściej odznaczają się ludzie władzy. Czytając Sąd Ozyrysa trudno jest uwierzyć, że nie jest to utwór napisany współcześnie, a przed ponad wiekiem. Przy okazji jest to dowód na niezwykłą inteligencję Sienkiewicza, który maskując się przed carską cenzurą płaszczem staroegipskiego manuskryptu, napisał utwór potępiający postępowanie zaborcy wobec Polaków i doszczętnie go wyśmiewający.
Utwór „Zbytki polskie” zawiera krytyczne spostrzeżenia na temat społeczeństwa polskiego w XVII wieku. Autor, Wacław Potocki, jako ziemianin i urzędnik dokładnie przypatrywał się szlachcie i zauważał jej wady. W wierszu poruszony zostaje temat materializmu, rozrzutności i braku prawdziwego patriotyzmu.
Artykuł to rodzaj wypowiedzi pisemnej, najczęściej używanej w dziennikarstwie lub nauce. Służy przekazaniu pewnej wiedzy i ewentualnym jej skomentowaniu. To wymaga od autora dobrego warsztatu pisarskiego oraz gruntownej znajomości tematu, który ma zamiar poruszyć. By nieco ułatwić mu zadanie, stworzono kilka wytycznych, stosując się do których, można mieć pewność stworzenia pełnoprawnego i poprawnie skonstruowanego artykułu. Dowiedzmy się na ten temat więcej.
„Nierządem Polska stoi” to wiersz jednego z najważniejszych polskich twórców barokowych, Wacława Potockiego. Poeta był reprezentantem kultury sarmackiej. Jego utwór dotyka problemów polityczno-społecznych XVII wieku.
Wiersz Juliana Tuwima pod tytułem „Gałąź” pochodzi z tomiku „Treść gorejąca” opublikowanego w 1939 roku. Ukazuje wszechmoc i potęgę natury, wobec której człowiek jest niczym. Przejmuje ona kontrolę nad człowiekiem, zdaje się sama pisać utwór na własny temat.
Większość gatunków literackich posiada wyraźnie ustalone cechy formalne – można je bez trudu rozpoznać w konkretnym dziele, a także kierować się nimi przy jego tworzeniu. Co jednak, gdyby istniał gatunek, którego jedynym formalnym ograniczeniem byłby… brak formalnych ograniczeń? W przypadku eseju, bo o nim mowa, ów „brak” nie jest może całkowity, ale nie przez przypadek najwybitniejsi naukowcy od lat mają spore kłopoty z ustaleniem konkretnych cech tego gatunku.
Kategoria „człowieka zlagrowanego” jest jednym z niewielu określeń literacko-socjologicznych, o których spokojnie można powiedzieć, że nigdy nie powinny były powstać. Wiąże się ona bowiem stricte z literaturą czasu II wojny światowej i jest efektem destrukcyjnego wpływu, jaki miała nie tylko na losy Europy i świata w XX wieku, lecz także na psychikę człowieka. Warto znać ten termin, ponieważ przestrzega on nas przed popełnianiem błędów, które w przeszłości doprowadziły do katastrofy. Przyjrzyjmy się więc temu, kim był „człowiek zlagrowany”.
Dziennikarstwo najczęściej kojarzy nam się z gatunkami prasowymi ściśle podporządkowanymi przekazywaniu rzetelnych informacji. Publicystyka ma jednak wiele oblicz i są w niej miejsca na przekazywanie własnych opinii, wrażeń i przemyśleń. Taką możliwość daje m.in. forma felietonu.
Pytanie z naszej strony jest jednoznacznie ukierunkowane na otrzymanie odpowiedzi ze strony naszego interlokutora – to najprostsza zasada komunikacji międzyludzkiej, której nie trzeba raczej nikomu tłumaczyć. Istnieje jednak pewien rodzaj pytań, który nie wymaga odpowiedzi, ba – nadawca doskonale zna odpowiedzi na te pytania, a mimo to je zadaje. Chodzi oczywiście o pytania retoryczne. Czym są, do czego służą i kiedy mogą być przydatne? Przyjrzyjmy się temu zagadnieniu.
Rozprawka jest jedną z najtrudniejszych form wypowiedzi pisemnej, z jaką można spotkać się w szkole, ale przez to jedną z najważniejszych. Pisanie rozprawek ma za zadanie nauczyć nas tego, jak zająć stanowisko wobec jakiegoś problemu i jak dobrze je uargumentować, obronić. Nie jest to łatwa sztuka, ale bardzo przydatna w życiu. Jest kilka wytycznych, które mogą pomóc nam w stworzeniu naprawdę interesującej i poprawnej pracy. Przyjrzyjmy się więc temu, jak napisać dobrą rozprawkę?
Wiersz „Spóźniony słowik” pochodzi z końca dwudziestolecia wojennego (po 1935), kiedy Julian Tuwim postanowił skupić się na poezji poświęconej najmłodszym odbiorcom. Napisał wtedy również inne znane wiersze dla dzieci – „Bambo”, „Rzepka”, czy „Lokomotywa”. Często łączył w swoich utworach elementy rozrywkowe z dydaktycznymi. Doskonale widać to w tym utworze, gdzie opowiada o jednym wieczorze z życia słowików.