Interpretacje wierszy i materiały do nauki
Marek Edelman to bohater książki reportażowej autorstwa Hanny Krall, opowiadającej losy powstania w getcie warszawskim w 1943 roku. Edelman był jednym z dowódców powstania, któremu udało się przeżyć tragedię getta, dotrwać do końca wojny i rozpocząć życie „na nowo” po jej zakończeniu.
Zdążyć przed Panem Bogiem Hanny Krall to reportaż, który opowiada o życiu Marka Edelmana, jednego z przywódców powstania w getcie warszawskim w 1943 roku. Edelman opowiada o wykluczeniu ze względu na narodowość, grozie wojny, próbach ocalenia jak największej ilości ludzi oraz tym, jak doświadczenia wojenne oraz powstańcze wpłynęły na to, że w późniejszym życiu zdecydował się na zawód kardiochirurga.
Istnieją zawody, które posiadają nieco większy ładunek odpowiedzialności za kształt świata, w którym żyjemy. Często zwykło się o nich mówić, że trzeba mieć do nich powołanie, ponieważ wymagają wyjątkowej odpowiedzialności, rzetelności, cierpliwości albo talentu. Jednym z takich zawodów jest zawód lekarza, który moim zdaniem zdecydowanie musi być poparty powołaniem, co postaram się udowodnić poniższymi przykładami literackimi.
Zdążyć przed Panem Bogiem to tytuł jednego z najbardziej wstrząsających dzieł dotyczących powstania w warszawskim getcie w 1943 roku. Stworzyła je Hanna Krall w oparciu o rozmowę z Markiem Edelmanem, jednym z jego przywódców, z którym udało jej się spotkać po wielu latach. Całe dzieło zostało opatrzone niejednoznacznym i bardzo nieintuicyjnym tytułem, który frapuje, intryguje i skłania do uważnego zagłębienia się w całą historię.
Marek Edelman jest narratorem książki reportażowej autorstwa Hanny Krall, pt. Zdążyć przed Panem Bogiem.
Dziady cz. IV Adama Mickiewicza to nie tylko kolejna odsłona legendarnego cyklu dramatycznego. To utwór, w którym autor wypowiedział się na tematy światopoglądowe, które stały się przyczyną wielkiego światopoglądowego sporu, w którym sam w młodości uczestniczył. Spór ten został oddany w rozmowie pomiędzy Gustawem i Księdzem.
Zamiłowanie do ludowości było dla romantyków bardzo istotnym komponentem nie tylko twórczości, lecz także światopoglądu. Było tak z bardzo wielu względów. Prosta wiejska obyczajowość oraz wiara dużo bardziej przemawiały do romantyków, przywiązujących dużą wagę do uczuć i emocji, a także metafizyki.
Adam Mickiewicz jako wieszcz, poeta romantyczny oraz twórca mistyczny, bardzo często nawiązywał w swoich dziełach do różnego rodzaju zjawisk ponad naturalnych. Wiele uwagi poświęcił również snom i wizjom, o których twierdził, że nie są jedynie przypadkowym wytworem podświadomości, ale że mogą mieć o wiele większe znaczenie, a nawet być przestrzenią porozumienia wymiaru ludzkiego z boskim.
Dziady cz. II to dzieło w zasadzie w całości ukierunkowane w taki sposób, by przekazywało pewien moralny komunikat odbiorcom. Adam Mickiewicz uwiarygodnił ten przekaz poprze umieszczenie fabuły i bohaterów na granicy świata doczesnego oraz wiecznego.
Adam Mickiewicz w Dziadach cz. II oraz Charles Dickens w Opowieści wigilijnej przestawili wpływ świata metafizycznego na bohaterów żyjących na ziemi. W obu utworach duchy nawiedzają ludzi i przedstawiają im swoje życie lub prorokują ich własny los, by osiągnąć określony skutek i ich ostrzec przez wiecznym potępieniem. Czy jednak opowieści tego typu pochodzące sprzed stu lub nawet dwustu lat są w stanie wzbudzić refleksje we współczesnym nastolatku?
Dramat Adama Mickiewicza, pt. Dziady cz. II nie przez przypadek do dzisiaj stanowi jedno z najbardziej klasycznych dzieł literatury polskiej. Jest to utwór wybitny pod wieloma względami. Nie tylko ukazuje starolitewski zwyczaj duchowy, nie tylko jest napisany wspaniałą polszczyzną poetycką, lecz przede wszystkim przekazuje pewien ogólny i uniwersalny sens moralny, który aktualny jest zawsze, niezależnie od czasów.
Wesele Stanisława Wyspiańskiego oraz Dziady cz. II to dwa wybitne dzieła polskiego dramatu. Na pierwszy rzut oka trudno je ze sobą skojarzyć, lecz po głębszym namyśle można bez trudu zauważyć, jak wiele je łączy, mimo że powstawały w odstępach wielu dekad od siebie.