Interpretacje wierszy i materiały do nauki
W Dziadach cz. III Adam Mickiewicz zawarł nie tylko metafizyczne refleksje na temat bycia poetą, tudzież powinności poety wobec społeczeństwa i ojczyzny, lecz także szereg diagnoz polityczno-społecznych. Opisał nastroje panujące wśród studentów i zwykłych obywateli, a także scharakteryzował zachowanie polskich elit arystokratycznych.
W wielu dziełach literatury światowej możemy doszukać się istnienia i funkcjonowania wątków baśniowych i fantastycznych. Dotyczy to nie tylko literatury fantasy, lecz także powieści, wierszy czy dramatów, które na co dzień nie kojarzą się nam z tym nurtem. Wątki te są używane na bardzo wiele różnych sposobów i pełnią wiele rozmaitych funkcji w dziełach literackich.
Literatura w bardzo piękny sposób potrafi ukazać różnego rodzaju przenikania się świata realistycznego, który widzimy i odczuwamy każdego dnia, ze światem metafizycznym, fantastycznym, niematerialnym, którego istnienie czasem jedynie przeczuwamy w sposób instynktowny.
Sprawiedliwość to zjawisko, którego domagamy się od rzeczywistości, chociaż niejednokrotnie jest niełatwo je wyegzekwować. Wypracowaliśmy cały system sprawiedliwości, mamy sądy i trybunały. Jednak ludzie musieli sobie przez wieki radzić bez tego.
Każdemu człowiekowi od najmłodszych lat wpaja się prostą prawdę, by swoje życie kierował w kierunku dobra i sprzeciwiał się każdej formie zła. Jak wiemy, nauki te wielu ludzi ignoruje w dorosłym życiu, co obfituje w bardzo gorzkie konsekwencje dla nas wszystkich.
Syberia to odległy od cywilizacji w dzisiejszym tego słowa rozumienia obszar Rosji. Jego wyobcowanie i oddalenie sprzyjało temu, by szaleni władcy wpadli na pomysł, by tam zsyłać więźniów do pracy. Ustrój w Rosji jednak coraz bardziej skłaniał się ku tyranii, a Syberia stała się symbolem niesprawiedliwości i katorżniczej śmierci dla wszystkich wrogów jedynej słusznej racji.
Biblia – święta księga jednej z najważniejszych i największych religii współczesnego świata – to poza swoim sakralnym wymiarem, studnia wszelkiego rodzaju archetypicznych opowieści oraz motywów literackich, mówiących wiele o fundamentach ludzkiej duszy.
Człowiek jest z natury bytem wolnym, niezależnym, który w różnego rodzaju związki, grupy czy inne zbiorowości wiąże się tylko z własnej nieprzymuszonej woli. Dążenie do wolności jest więc wgrane w to, kim jesteśmy, to część ludzkiej tożsamości rozumianej jako zestaw najbardziej podstawowych cech, które świadczą o naszej wyjątkowości.
Motywy oniryczne, wizyjne i prorocze bardzo często są wykorzystywane przez pisarzy wielu nurtów i gatunków literackich. Mogą one pełnić bardzo odmienne funkcje ze względu na swoją wieloznaczność i niemożność do jednoznacznej interpretacji.
Losy młodzieży polskiej nigdy nie były obojętne pisarzom, dla których istotna była tematyka narodowa. Zwłaszcza, że losy naszego kraju w ostatnich kilku wiekach chcąc nie chcąc zmuszały młodzież do zaangażowania społeczno-politycznego, niejednokrotnie wymagającego zapłacenia najwyższej ceny. Na tle losów młodzieży niektóre procesy historyczne i polityczne widać lepiej, ponieważ to właśnie młodzi ludzie mają największą motywację do walki o lepszy świat, o ideały, o wolność. Niestety równie często przypadało im toczyć walki z góry skazane na porażkę.
Romantyzm i modernizm (w naszym kraju znany jako Młoda Polska) to epoki historycznoliterackie, które posiadają wiele punktów stycznych. Dowodzi tego choćby inna stosowana przez filologów nazwa modernizmu, która brzmi – neoromantyzm. Zbieżności oraz różnice występujące pomiędzy tymi dwoma nurtami można najlepiej zaobserwować na przykładzie tego, jak odczytywano wówczas społeczną, polityczną czy duchową rolę artysty.
W literaturze odnaleźć można wiele wzajemnych nawiązań intertekstualnych, których istnienia z pozoru w ogóle byśmy się nie spodziewali. Autorzy nieraz używają ich świadomie, a niejednokrotnie dzieje się to w wyniku przypadku, który jednak ubogaca warstwę interpretacyjną danego dzieła. Wiele podobieństw można znaleźć np. pomiędzy Arturem, głównym bohaterek z Tanga Sławomira Mrożka a Konradem z Dziadów cz. III Adama Mickiewicza.