Świat zepsuty – interpretacja

Forma satyry pozwala autorowi na wyeksponowanie cudzych występków, zwrócenie na nie uwagi czytelnika, jest to długa lista zarzutów podmiotu wobec reszty świata. W ten sposób sytuuje się on po tej dobrej, właściwej stronie, naprzeciw swoich zepsutych bliźnich. Podmiot liryczny jest także zawiedziony w kwestii patriotyzmu – boleje nad tym, jak traktowana jest ojczyzna, że ludzie nie cenią jej wystarczająco i wybierają własną wygodę ponad zadbanie o ojcowiznę. Jest to dla niego niezrozumiałe, tym bardziej, że wcześniejsze pokolenia zostawiły po sobie kodeks moralny, ślady, po których ich potomkowie mogą się poruszać. Podmiot liryczny wypowiada się w tonie nostalgii za przeszłością, za społeczeństwem, które odchodzi w niepamięć, ustępując miejsca młodszym, którzy według podmiotu lirycznego, nie żyją odpowiednio moralnie. Powiedzieć by można, że utwór ten, z perspektywy czasu” wpisuje się w tradycyjne narzekanie starszych na nowy obraz świata, który według nich ulega zepsuciu, a cnoty, przez nich pielęgnowane, są wszak tymi słusznymi i wartościowymi. 

Satyra “Świat zepsuty” jest więc moralną oceną kondycji społeczeństwa, które odrzuciło właściwe cnoty i uległo zepsuciu. Nie dba już ono o tradycje i wartości, podąża za łatwymi, niewłaściwymi rozwiązaniami, co jest piętnowane przez autora, który opowiada się za dawnym systemem wartości i tęskni za czasami, gdy świat był – w jego opinii – lepszym miejscem.

Dodaj komentarz