Interpretacje wierszy i materiały do nauki
Balladyna, tytułowa bohaterka dramatu Juliusza Słowackiego, stała się już jedną z najbardziej charakterystycznych postaci kobiecych polskiego romantyzmu. Kobieta, w której ambicja i dążenie do zdobycia jak największej władzy, zamienia się w morderczy instynkt, który – jak się wydaje – stale wzrasta i przejmuje nad nią całkowicie kontrolę.
Balladyna to tytułowa postać jednego z najsłynniejszych dramatów autorstwa Juliusza Słowackiego. Symbolizuje ona morderczą stronę ludzkiej duszy, która potrafi zawładnąć człowiekiem do tego stopnia, że przestaje on widzieć cokolwiek, oprócz własnego zysku i jest do niego w stanie dążyć nawet kosztem dobra i życia innych ludzi. Postać Balladyny może być również interpretowana jako przestroga, że każda zbrodnia pociąga za sobą kolejną, a potem jeszcze jedną, ale żadna w ostatecznym rozrachunku nie pozostanie bez konsekwencji.
Historię mitycznego potopu zna chyba każdy, w dodatku od dziecka. Jest to jedna z najbardziej charakterystycznych opowieści, jakie zawarto w Starym Testamencie Pisma Świętego. Mało kto wie, że ta opowieść była znana już setki lat przed spisanie Starego Testamentu, a wersja, którą znamy dziś, jest tylko pewnym jej wariantem. Noe również miał kilka wersji samego siebie, w zależności od tego, w jakiej części świata opowiadany był mit o wielkim potopie, który nieomal zgładził całą ludzkość.
Bóg postanawia zniszczyć ludzkość za jej grzechy, i odbudować ją za pomocą sprawiedliwych.
Bóg wybiera Noego i jego rodzinę jako tych, którzy mają przetrwać zagładę.
Abraham to jedna z najważniejszych postaci świata nie tylko judaistycznego, lecz także chrześcijańskiego. To bowiem pierwszy człowiek, do którego zwrócił się biblijny Bóg w celu ustanowienia narodu żydowskiego, a przez to i religii żydowskiej, która istnieje i funkcjonuje do dziś, i która położyła również podwaliny pod późniejszą religię chrześcijańską.
Bóg ukazuje się Abrahamowi i nakazuje mu udanie się do Kanaanu.
Abraham z żoną, ojcem i kuzynem, Lotem, wyrusza w długą drogę i podróżuje, aż trafia w wyznaczone miejsce.
Bóg powierza wybraną ziemię Abrahamowi i jego potomstwu, które ma stać się wielkim i potężnym narodem.
Adam i Ewa to, według religii judaistycznej i chrześcijańskiej, pierwsi ludzie, jacy zostali umieszczeni przez Boga na Ziemi, a konkretnie w rajskim ogrodzie, Edenie. Historia ich stworzenia, pierwotnego szczęśliwego życia, związku, a także pierwszego grzechu i wygnania z raju, jest więc historią archetypiczną dla bardzo dużej części kultury światowej.
Bóg stwarza Adama, osadza go w ogrodzie Eden i oddaje mu we władanie całą ziemię z całym jej urodzajem.
Bóg widzi, że Adam jest bardzo samotny, więc w trakcie snu wyjmuje z jego ciała żebro, z którego z kolei tworzy pierwszą kobietę – Ewę.
Bóg zakazuje pierwszym ludziom jedzenia owoców Drzewa Poznania Dobrego i Złego.
Cezary Baryka nie jest przeważnie pierwszą odpowiedzią, kiedy odpowiadamy na pytanie o bohatera romantycznego. Nic dziwnego, został powołany do życia w zupełnie innej epoce, a i jego losy umiejscowione zostały daleko od ścisłych ram czasowych epoki romantycznej. Jednak patrząc na życie i decyzje Baryki, można odnieść wrażenie, że nie było mu wcale tak daleko do bohaterów, których znamy z dzieł Mickiewicza, Słowackiego, Byrona czy Goethego.
Stefan Żeromski po opublikowaniu Przedwiośnia, spotykał się z bardzo niejednoznacznym odbiorem zarówno czytelników, jak i krytyków. Wielu bardzo mylnie interpretowało zawarte w nim wątki dotyczące bolszewizmu, komunizmu i rewolucji. Pisarzowi zarzucano nawet propagowanie tych ideologii, co było w zupełnym przeciwieństwie do jego prawdziwych poglądów.
Staś Tarkowski oraz Nel Rawlison szczęśliwie żyją w Port-Saidzie pod opieką swoich ojców – inżynierów pracujących przy budowie i unowocześnianiu Kanału Sueskiego.
Dzieci (przy udziale służącego Tarkowskich – Chamisa) zostają porwane przez wyznawców proroka Mahdiego, Idrysa i Ghebra, jako karta przetargowa dla Smaina w celu wykupienia jego rodziny z rąk brytyjskich.
Pamiętam, że tamtego dnia Kali obudził mnie oraz Stasia bardzo wcześnie rano. Słońce dopiero przecierało sobie miejsce na wciąż ciemnym niebie, kiedy my już szliśmy wąską alejką pomiędzy gęstymi zaroślami wysokiej trawy.