Interpretacje wierszy i materiały do nauki
Król Maciuś to główny bohater powieści autorstwa Janusza Korczaka, pt. Król Maciuś Pierwszy. To bardzo ciekawe dziecko, które zostaje postawione w sytuacji nie do pozazdroszczenia dla niejednego dorosłego. Mimo to staje na wysokości zadania i dzielnie stawia czoła kolejnym wyzwaniom. To bohater, który udowadnia nam, że niezależnie od wieku można stać się bohaterem, a także udowodnić swoją wartość.
Król Maciuś Pierwszy to wybitna powieść dziecięcia autorstwa Janusza Korczaka, która pokazuje, że literaturę tego rodzaju można tworzyć w zupełnie inny sposób, niż myślano przedtem. Opowieść zawiera wiele ciekawych postaci, na postawach których możemy się uczyć.
Wielce Szanowny Królu Maciusiu, zwracam się do Ciebie z wielkim szacunkiem i pokorą, jakie należne są Twojemu światłemu stanowisku. Pozwól proszę w pierwszych słowach wyrazić moją ogromną wdzięczność w imieniu wszystkich dzieci, dla których tyle zrobiłeś w ciągu swojego panowania i robisz nadal poprzez świadectwo Twojego życia zawarte w powieści Janusza Korczaka.
Kiedy król Maciuś I, bohater powieści autorstwa Janusza Korczaka, pt. Król Maciuś I, rozpoczynał posiedzenie izby parlamentarnej, był bardzo przejęty swoją rolą. Jego czyn był bezprecedensowy, więc bardzo zależało mu na odbyciu owocnych i profesjonalnych obrad.
Janusz Korczak, autor Króla Maciusia I, został zapamiętany, nie tylko jako wielki nowator, prekursor wielu metod z dziedziny pedagogiki dziecięcej czy wybitny działacz na rzecz praw dzieci, lecz przede wszystkim jako bohater, który swoich podopiecznych nie opuścił nawet decydującej chwili wielkiego zagrożenia.
Narrator informuje czytelnika o tym, że książka, którą właśnie czyta, przeznaczona jest wyłącznie dla dzieci i że dorośli nie powinni nawet próbować jej czytać, ponieważ na pewno jej nie zrozumieją tak, jak chciałby tego autor. Król Stefan Rozumny zapada na ciężko chorobę i jest umierający. Ministrowie nie przejmują się złym stanem swojego władcy. Maciuś, syn króla, widząc postępowanie ministrów, przysięga im zemstę.
Scena balkonowa z Romea i Julii Williama Szekspira do dziś pozostaje jedną z najsłynniejszych scen miłosnych w historii literatury. Motyw kochanka wyczekującego ukochanej pod jej balkonem, a potem wyznającego jej miłość i liczącego na wzajemność, na stałe wrósł w świadomość publiczności i odbiorców, i był wielokrotnie kopiowany oraz naśladowany, nie tylko w literaturze i teatrze, lecz także w malarstwie i piosenkach. Zdarza się to zresztą aż do dzisiaj.
Adam Mickiewicz to jeden z najpopularniejszych literatów w historii Polski. Jego zbiór ballad „Ballady i romanse” uznaje się za początek romantyzmu w Polsce, a samego Mickiewicza nazywa się dziś wieszczem narodowym. Oprócz najpopularniejszych utworów autora, które niezwykle często przepełnione są opisem pięknych tradycji Słowiańskich, wierzeń, czy tęsknotą za ojczyzną – znajdziemy i takie wyrażające uczucia romantyczne względem kobiety.
Człowiek, niezależnie od tego, w jakiej sytuacji życiowej by się znajdował, zawsze będzie pragnął życia lepszego. Nie ma w tym oczywiście nic zdrożnego, jeśli umie się spojrzeć na świat racjonalnie i oddzielić to, co da się poprawić, od tego, z czym należy się pogodzić. Konfrontacje naszych wyobrażeń z rzeczywistością bywają bowiem bolesne.
Romeo i Julia to najsłynniejszy dramat Williama Szekspira i jeden z najsłynniejszych dzieł teatralnych w historii literatury. Historia dwójki nieszczęśliwych kochanków zawładnęła wyobraźnią społeczeństw na kilka wieków i do dzisiaj jest obecna w popkulturze. Oprócz tych dwojga w dramacie można natrafić na wiele innych fascynujących postaci.
Ojczyzna to kraj, w którym się rodzimy, uczymy, dorastamy. Kraj, z którego pochodzą nasi przodkowie, którego tradycją obrastamy i który uczy nas języka, w którym będziemy myśleć aż do końca życia. W ciągu tysięcy lat pisania o ojczyźnie, obrosła ona w prawdziwy ogrom znaczeń i interpretacji.
Romeo i Julia to dramat, który zawiera w sobie wiele wątków. Głównym z nich jest oczywiście miłość dwójki głównych bohaterów, jednak w tle możemy obserwować wiele innych kwestii natury filozoficznej czy społecznej. Dramat Williama Szekspira można więc czytać na bardzo wiele różnych sposobów, pod wieloma kątami i zawsze odnajdzie się w nim coś, czego wcześniej mogło się nie zauważyć.