Kazimierz Przerwa-Tetmajer (1865–1940) był polskim poetą, prozaikiem i jednym z czołowych autorów Młodej Polski. Urodził się w Ludźmierzu na Podhalu. Kształcił się w Krakowie. Zainteresowanie Tatrami i kulturą góralską towarzyszyło mu od młodości. Podróżował również po Europie. Jego działalność literacka łączyła doświadczenie nowoczesnego kryzysu wartości z fascynacją przyrodą i sztuką.
Wczesne tomy „Poezji” uczyniły Tetmajera ważnym głosem pokolenia końca wieku. W „Końcu wieku XIX” przedstawił bezradność wobec tradycyjnych sposobów nadawania życiu sensu. Pisał również erotyki oraz utwory poświęcone twórczości artystycznej. Tatry ukazywał za pomocą nastroju, światła, dźwięku i zmiennego koloru. Do znanych wierszy należy „Melodia mgieł nocnych”. Jego poezja pomaga zrozumieć polskie odmiany dekadentyzmu i impresjonizmu.
W prozatorskim cyklu „Na skalnym Podhalu” sięgnął po stylizację gwarową i góralskie opowieści. Nie odtwarzał jednak folkloru wyłącznie jako materiału dokumentalnego. Przetwarzał go w samodzielny świat literacki, pełen silnych namiętności oraz dramatycznych zdarzeń. Dorobek Tetmajera obejmuje także powieści i dramaty. Ostatnie lata jego życia naznaczyły choroba i trudności materialne. Zmarł w Warszawie na początku 1940 roku.
