Interpretacje wierszy i materiały do nauki
„Lubię, kiedy kobieta…” to wiersz Kazimierza Przerwy-Tetmajera, który został opublikowany w 1894 roku w tomiku „Poezje. Seria druga” Jest bardzo śmiałym, jak na tamte czasy, podejściem do erotyki. W utworze opisany jest akt miłosny między dwojgiem kochanków.
W trzecim wierszem z „Księgi ubogich”, o incipicie „Nie ma tu nic szczególnego…”, poeta ukazuje prostotę ludzkiego życia na przykładzie wiejskiej osady.
Interpretowany wiersz Juliana Tuwima noszący tytuł „Do prostego człowieka” jest najbardziej znanym i jednym z ważniejszych polskich manifestów pacyfistycznych. Podmiot liryczny w jawny sposób krytykuje idee związane z konfliktami zbrojnymi. Punktuje wywoływanie ich z powodów ekonomicznych, zwracając się do tytułowego prostego człowieka, który podczas wojny traci najwięcej. Ze względu na chęć dotarcia do nich, Tuwim opublikował swój utwór w dzienniku „Robotnik” w wydaniu z 27 października 1929 roku. Tekst spopularyzował zespół Akurat, tworząc muzyczną aranżację „Do prostego człowieka” i umieszczając ją w realiach wojny w Iraku (2003).
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska to jedna z najbardziej znanych poetek dwudziestolecia międzywojennego. Pochodziła z artystycznego domu Kossaków, była siostrą Magdaleny Samozwaniec. Pawlikowska-Jasnorzewska w swoich dziełach często opisywała sprawy zwyczajne i codziennie, związane także z takimi uczuciami jak miłość czy różnymi aspektami ludzkiego życia.
Krzysztof Kamil Baczyński to jeden z najwybitniejszych przedstawicieli Pokolenia Kolumbów, tzn. literatów wchodzących w dorosłe życie, podczas trwania II wojny światowej. Baczyński zginął w walce czwartego dnia Powstania Warszawskiego. „Biała magia” to utwór niezwykły – jest jednym z najpiękniejszych erotyków poety, skierowanym do Barbary, czego podmiot literacki nie kryje, wymawiając jej imię w utworze. Zakochani pobrali się w bardzo niesprzyjających warunkach, oboje służyli w podziemiu. Niestety nie było im dane przeżyć Powstania.
Jak w przypadku większości dzieł, które weszły do kanonu literatury, Skąpiec Moliera to dramat wpisujący się w bardzo wiele rozlicznych motywów literackich. Jest w tej sztuce bardzo dużo – od wizerunku rodziny, przez miłość, uzależnienia od pieniędzy, itd.
Krzysztof Kamil Baczyński to jeden z najbardziej znanych polskich poetów i przedstawicieli Pokolenia Kolumbów, czyli twórców, których młodość i często też debiuty przypadły na okres II wojny światowej. Sam Baczyński poległ w roku 1944 w trakcie powstania warszawskiego. Wcześniej, przed wybuchem wojny, związany był ze środowiskami socjalistów.
Julian Przyboś to jeden z najbardziej znanych przedstawicieli nurtu o nazwie Awangarda Krakowska. Współpracował między innymi z takimi pismami jak „Zwrotnica”, a wśród inspirujących go twórców wymieniany jest między innymi Tadeusz Peiper. Przyboś tworzył zgodnie z ówczesnymi hasłami, które obejmowały między innymi założenie 3M, czyli „miasto, masa, maszyna”.
Stanisław Baliński to jeden z ważniejszych polskich twórców z okresu dwudziestolecia międzywojennego. Był także związany z polską dyplomacją i odbył wiele podróży po całym świecie. W pewnym momencie dołączył do grupy literackiej Skamander, wraz z Julianem Tuwimem czy Antonim Słonimskim. W związku z jego zainteresowaniami, pracą oraz czasami, w jakich przyszło mu żyć, w jego dziełach często pojawia się tematyka narodowa oraz utwory poświęcone ojczyźnie.
Franciszek Karpiński to doskonale znany twórca z epoki Oświecenia, przede wszystkim silnie związany z nurtem sentymentalnym, którego był głównym reprezentantem w liryce polskiej. Poeta jest także znany jako twórca doskonałych i wciąż popularnych „Pieśni nabożnych”, które powstawały w latach 1785-1818, gdy twórca przebywał w Białymstoku, w pałacu Branickich.
Zbigniew Herbert to jeden z najbardziej znanych polskich poetów, obsypany licznymi nagrodami. Jednymi z jego najbardziej docenianych utworów są te, które opowiadają o Panu Cogito. Oprócz tego Herbert w swojej poezji chętnie sięgał do mitologicznych inspiracji, które służyły mu do przekazywania pewnych uniwersalnych wartości. Antyczne nawiązania pojawiają się między innymi w wierszu zatytułowanym „Stary Prometeusz”.
Faraon Ramzes znajduje się o krok od śmierci. Wzywa do siebie lekarza i każe mu przyrządzić i podać sobie lekarstwo, które albo od razu go uzdrowi, albo od razu zabije. Po podaniu lekarstwa, Ramzes pyta astrologa o przepowiednie, a ten odpowiada mu, że przed świtem jakiś członek jego rodziny umrze.