Homer to imię starożytnego greckiego poety, któremu tradycja przypisuje „Iliadę” i „Odyseję”. Najczęściej łączy się jego działalność z ósmym wiekiem przed naszą erą. Pewne informacje o jego życiu nie zachowały się. Opowieści o ślepym wędrownym śpiewaku należą do tradycji, a nie bezspornych ustaleń biograficznych. Wiele miast greckich przypisywało sobie rolę jego ojczyzny. Spór o osobę autora i powstanie poematów określa się mianem kwestii homeryckiej.
„Iliada” przedstawia epizod wojny trojańskiej, skupiając się na gniewie Achillesa i jego następstwach. „Odyseja” opowiada o powrocie Odyseusza do Itaki. Oba eposy wyrastają z długiej tradycji ustnego przekazywania opowieści heroicznych. Świadczą o tym powtarzalne formuły, epitety i rozbudowane sceny typowe. Bogowie uczestniczą w działaniach ludzi, lecz nie usuwają ich cierpienia ani odpowiedzialności. Ważne są honor, gościnność, pamięć o zmarłych i granice ludzkiej siły.
Poematy homeryckie stały się fundamentem greckiej edukacji i wyobraźni kulturowej. Oddziałały następnie na literaturę rzymską i europejską. Ich bohaterowie powracają w dramacie, poezji, powieści oraz sztukach wizualnych. Współczesne badania rozpatrują zarówno tradycję ustną, jak i proces utrwalania tekstów. Nie pozwala to sprowadzić ich powstania do prostej historii jednego pisarza przy biurku. Znaczenie Homera pozostaje związane przede wszystkim z trwałością przypisywanego mu dzieła.