William Szekspir (1564–1616), znany w oryginalnej pisowni jako William Shakespeare, był angielskim dramaturgiem, poetą i aktorem. Urodził się w Stratford-upon-Avon. Jego zawodowe życie związało się przede wszystkim z londyńskim teatrem. Należał do zespołu aktorskiego objętego później patronatem króla Jakuba. Był także udziałowcem przedsięwzięć teatralnych związanych ze sceną Globe. Część szczegółów jego biografii pozostaje nieznana i nie powinna być zastępowana legendą.
Szekspir tworzył tragedie, komedie, kroniki historyczne i późne dramaty o mieszanym charakterze. Do najbardziej znanych utworów należą „Hamlet”, „Makbet”, „Romeo i Julia” oraz „Król Lear”. Autor badał ambicję, miłość, zazdrość, zdradę i granice władzy. Bohaterowie rzadko dają się opisać jedną trwałą cechą. Ich wypowiedzi odsłaniają sprzeczne racje oraz zmienność samopoznania. Komizm i tragizm mogą współistnieć nawet w obrębie tej samej sztuki.
Ważną część dorobku stanowią również sonety podejmujące temat uczucia, piękna i przemijania. Język Szekspira łączy metaforyczną gęstość z energią dialogu scenicznego. Jego dramaty pisano z myślą o konkretnym teatrze, a nie wyłącznie cichej lekturze. Po śmierci autora współpracownicy wydali zbiór sztuk znany jako Pierwsze Folio. Kolejne epoki odczytywały te utwory przez własne doświadczenia polityczne i społeczne. Szekspir pozostaje jednym z najczęściej wystawianych autorów światowego teatru.
Dramaty Szekspira pozwalają zestawiać prywatne uczucia z działaniem instytucji oraz zbiorowych przekonań. Rodzinny konflikt może ujawniać porządek polityczny całego państwa. Władza nad innymi nie zapewnia bohaterom panowania nad własnym lękiem. Powracający motyw pozoru utrudnia rozpoznanie intencji rozmówcy. Sceniczna sytuacja zmusza widza do śledzenia różnicy między słowem a działaniem. Ta otwartość pomaga wyjaśnić trwałą obecność sztuk autora w bardzo różnych kulturach.